आपल्यातील चांगले गुण पाहा आणि त्याचा वास्तव जीवनाशी संबंध ठेवा
संध्यानंद.काॅम
जीवन सरळ नसते. कधी सुख तर कधी दु:ख येत राहते.समस्या सगळ्यांना असतात आणि त्यावर मात करण्यालाच जीवन म्हणतात. काेणाचे बालपण आणि प्राैढपण कसे असेल हे सांगता येत नाही. जन्माला येताना काेणाकडेच काही नसते. भविष्यात वेगवेगळ्या भावना निर्माण हाेत जातात. त्यात प्रेम, करुणा, ईर्षा, राग, द्वेष वगैरेंचा समावेश हाेताे. पण, मानवी जीवन पवित्र असते आणि ते असे ठेवणे आपल्याला श्नय आहे आणि या जगाचा निराेप घेताना काही चांगले काम करून जाणेही अश्नय नाही. आपली सतत काेणी प्रशंसा करावी, आपले काैतुक व्हावे असे सगळ्यांना वाटत असते.पण दुसरे आपल्याबाबत काय विचार करतात यापेक्षा महत्त्वाचे आहे आपण आपल्याबाबत काय विचार करताे हे.
आपण आपल्याला किती ओळखताे हे जाणून घेणे त्यासाठी गरजेचे असते. आपण माैल्यवान आहाेत आणि या जगाला काही तरी देऊ शकताे हे मान्य करणे ही त्याची पहिली पायरी. जीवनात सर्वत्र आव्हाने आहेत आणि त्यावर मात करून पुढे जावयाचे आहे. आपली किंमत आपण कशी करावी यासाठी तीन उपाय तज्ज्ञांनी सांगितले आहेत. ते असे :
1) याेग्य व्यक्तींच्या सहवासात राहणे जीवनात विविध नातेसंबंधांना आपण सामाेरे जात असताे.कधी नातलग असतात, तर कधी मित्र. काही वेळा त्यात कडवटपणा निर्माण हाेताे आणि ताे दूर करण्याचा मार्ग म्हणजे ते सुधारणे. आपण समाजप्रिय असल्यामुळे निकटवर्तीयांबराेबर राहणे आपण पसंत करताे. पण त्यासाठी वापरायला हवे निवडीचे तत्त्व. म्हणजे एखाद्या व्यक्तीकडून आपण दुखावले गेलाे असू, तर ती जखम भरून येण्यासाठी याेग्य व्यक्तीच्या सहवासात राहणे.हेच दुसऱ्या शब्दांत सांगावयाचे, तर आपल्या आत्मविकासाला मदत करणाऱ्यांबराेबर संबंध प्रस्थापित करणे. तुम्ही माझ्यासाठी महत्त्वाचे आहात याची जाणीव करून देणाऱ्यांबराेबर राहिलात, तर तुमचा आत्मविश्वास वाढताे. पण समाेरच्या व्यक्तीचा प्रतिसाद उलट असेल, तर तिच्यापासून दूर राहणे चांगले. अनेक जण स्वत:ला निरुपयाेगी समजत असतात. अशा व्यक्ती सकारात्मक लाेकांच्या सहवासात राहिल्या, तर त्याही आशादायी हाेतात.आपल्या प्रगतीत अडथळे आणणाऱ्यांना टाळणे याेग्य ठरेल.
2) आपल्या नजरेत आपली किंमत ओळखा आपण कसे आहाेत हे जाणून घेण्यामुळे आत्मिक सशक्तीकरणाला मदत हाेते. तेथे हवेत सकारात्मक विचार. 'मी याेग्य वागताे आहे,' 'एखाद्या व्यक्तीबराेबर संबंधांसाठी मी लायक आहे,' 'मी स्वत:वर प्रेम करण्यासाठी याेग्य आहे' यासारखे विचार तुम्हाला चैतन्यदायी ठेवतात आणि त्यातून आत्मविश्वास वाढताे. पण, केवळ विचार करून भागणार नाही, तर आपणही महत्त्वाचे आहाेत हे मान्य करणे त्यासाठी आवश्यक आहे. तुमची स्वत:बाबतची समजूत आणि वास्तव जीवन यांच्यात समन्वय असेल, तर ते श्नय हाेईल. ताे साधला गेल्यावर तुमचे अंतर्मन त्याचा स्वीकार करेल.
आपण कसे आहाेत हे आपल्याशिवाय दुसरे काेणी जाणू शकत नाही, त्यामुळे स्वत:ला सिद्ध करण्याची जबाबदारी आपलीच आहे हेही विसरू नका.
मानसिकदृष्ट्या खंबीर हाेण्यासाठी 'आराम काेशा'तून (कम्फर्ट झाेन) बाहेर पडून आव्हानांना सामाेरे जावे लागते. उदा. तुम्हाला स्वत:विषयी बाेलणे जमत नसेल, तर त्यासाठी प्रयत्न करा किंवा हे त्या नाेकरीत समाधानी असाल, तर दुसरा नवा राेजगार शाेधण्याचा प्रयत्न करा. पाऊल उचलल्याशिवाय चालता येत नाही हे तत्त्व लक्षत ठेवा आणि आराम काेशातून बाहेर पडा. पहिले पाऊल डगमगते असले, तरी ते तुमच्यातील आत्मविश्वास जागविते. सुरू केलेले काम पूर्णत्वाला नेण्याची जिद्द म्हणजे आपण आपल्याला मान्यता देणे किंवा स्वीकारणे. आपण आपले उद्दिष्ट पूर्ण करू शकताे हा आत्मविश्वास बाळगा.त्यात दीर्घकालीन किंवा तत्कालीक उद्दिष्टे असू शकतात. आपण आपल्याबाबत सतत नकारात्मक विचार करत राहिलाे, तर हाती आलेल्या संधी निसटतात हे लक्षात ठेवा.
3) अंतर्मनातील जखमांवर उपचार आपण आहाेत तसे आपल्याला स्वीकारण्याच्या प्रयत्नांत एक महत्त्वाचा भाग म्हणजे, भूतकाळात डाेकावणे. त्यातून आपण अंतर्मनातील जखमा भरून काढू शकताे. आपल्याला आलेले कटू अनुभव, मिळालेली वाईट वागणूक, झालेले आघात आणि दडपल्या गेलेल्या इच्छांमुळे आपण स्वत:ला तुच्छ सम


शहरातले डोळे दिपवून टाकणारे दिवे मागे सोडून शुभ्र चांदण्यात न्हाऊन निघायला पाहिजे तर गर्दीतून बाहेर पडून कुठे तरी दूरवर गेलं पाहिजे. गावात, नदी किनारी, सागर तीरी असच कुठे तरी गेलं पाहिजे. पण हल्ली सगळीकडेच विजेचे दिवे चमकू लागल्याने (भार नियमन करून मायबाप सरकार उपकार करतं ते सोडून) चांदण्याच्या आनंदाला आपण पारखे होत आहोत. कोजागिरीच्या रात्री काही तास ब्लॅक आऊट करायला हरकत नसावी. असो..... तर कोजागिरी म्हटलं की मला आठवते ती आम्ही मित्रांनी वेंगुर्ल्याला साजरी केलेली कोजागिरीची रात्र. दिवस कॉलेजचे होते, कोजागिरीची रात्र बाहेर जाऊन जागवायची असते याची बहूतेक त्याच वर्षी जाण आली होती. सावंतवाडीच्या सांसकृतीक वातावरणात या दिवसाला नव्हे रात्रीला अनन्यसाधारण महत्व असायचं. मोती तलावाच्या काठावर कवीसंमेलन असायचं, त्याला बा.भ.बोरकर, मंगेश पाडगावकर, आमचे सर वसंत सावंत या सारखे कवी बहार आणायचे. कोजागिरीच्या स्वच्छ चांदण्यात लोक नुकतेच बाहेर पडायला लागले होते.
आम्ही पाच मित्रांनी सावंतवाडी सोडून सागर किनारा गाठायचं ठरवलं. सायकली घेऊन वेंगुर्ल्याला जायचा बेत ठरला. सुर्य मावळतीला जात होता आणि आम्ही वेंगुर्ल्याला. पौर्णिमेचा चंद्र जसजसा वर येवू लागला तसतसे आमचे चेहरेही उजळले. मित्राच्या आईने करून दिलेलं धोंडस, भेळी साठीचं साहित्य, फरसाण, पाण्याच्या बाटल्या (होय पाण्याच्याच बाटल्या) घेऊन आम्ही रमतगमत वेंगुर्ल्याच्या बाजारपेठेत येऊन पोहोचलो. एका ओळखीच्या घरात सायकली ठेऊन समुद्र किनारा गाठला. आत सारखी वेळेवर फारशी गर्दी नव्हती पण काही मंडळी चांदण्यात फिरायला आली होतीच. आम्हाला त्यांचा सहवास नको होता आणि समोर पसरलेला अथांग सागर जसा होता तशीच समुद्राची वेळही लांबपर्यंत दिसत होती. ती आम्हाला खुणावत होती. आम्ही चालत चालत निघालो. ती उभ्या दांड्याची वेळ असावी. निर्जन किनारा, शुभ्र चांदण्यात चमचमणारं पाणी, फेसाळणार्या लाटा, पिठूळ वाळू आणि पाठीमागे माडाचं बन. मन मोहून टाकणारं वातावरण, गप्पांचा फड जमला आणि कुणालाच वेळकाळाचं भान राहिलं नव्हतं. सागराचं संगीत आणि आमच्या गप्पा यांची जणू चढाओढ लागलेली. समुद्रावरून येणारे उबदार वारे आणि माडाच्या बनातून मधूनच येणारी गार झुळूक आमच्या आनंदात भर घालत होती.
समुद्रावर आल्या आल्या धोंडसाचा फडश्या पाडला होताच पण आता बराच वेळ झाल्याने पुन्हा भुक लागली होती. भेळीचं साहित्य बाहेर काढलं आणि ती बनवायला घेतली. त्या भेळीवर ताव मारला तरी शेवटी थोडी भेळ आणि फरसाण शिल्लक राहिलीच. लांब पाण्यात दोन तीन आकृत्या हुंदडताना दिसल्या. गप्पांचा ओघ कमी झाल्याने आता सर्वजण तिकडेच पाहात होते. ते कुत्रे होते. नेहमी असणार्या कुत्र्यांपेक्षा जरा मोठे, अंगा पिंडाने भरलेले. पाण्यात खेळता खेळता ते आमच्या जवळ येऊन पोहोचले. आमच्या जवळ उरलेली भेळ आम्ही कुत्र्यांना घातली पण ते त्या भेळीला तोंड लावायला तयार नव्हते. मग माझा मित्र दिगंबर इरेला पेटला. "वेंगुर्ल्याचे कुत्रे भेळ कशी खाणत नाय? फरसाण तरी खातत काय बघूया" असं म्हणत त्याने त्याना फरसाण खायला घातली पण ते स्वान समर्था घरचे असावेत तसे त्या फरसाणीलाही तोंड लावेनात. "अरे हे कुत्रेच मा?" राजन ने शंका उपस्थित केली. सगळ्यांच्या कळजाचा ठोका चुकला. कोकणात रात्री बरोबर जोडला गेलेला शब्द म्हणजे 'भुताटकी'. ही लक्षणं काही बरी नाहीत असा भाव सर्वांच्याच चेहर्यावर येऊन गेला. गणेश आमच्यात नवीन होता. "चला जावया" त्याने सुचना केली. घड्याळा कडे लक्ष गेलं रात्रीचे बारा वाजून गेले होते. त्या अफाट पसरलेल्या समुद्र किनार्यावर आम्ही पाच आणि ते तीन जगा वेग़ळे कुत्रे. ते पाण्यात आत पर्यंत जाऊन पुन्हा येत होते. आम्हाला त्यांची संगत नकेशी झाली. तसेच मागे फिरलो. पण परतीची वाट सापडत नव्हती. वेंगुर्ला शहरापासून आम्ही बरेच दुरवर आलो होतो. उत्साच्या भरात तेव्हा ते समजलं नव्हतं. किनार्य़ावर सगळं सारखच वाटतं. हा चकवा तर नाहीना? मनात अनेक शंकांनी घर केलं. त्यात एखादा घाबरला तर दुसर्या दिवशी त्याचे आई वडील आम्हाला ओरडणार. तेवढ्यात एक भिंत दिसली., जिवात जीव आला, चला इथून नक्की वाट दिसेल म्हणून आम्ही तिकडे गेलो. पण काय त


text:
खेळापूर्वी…आणि नंतर… | Saamana (सामना)
24 July 2019 - Wednesday - 01:18 AM
खेळापूर्वी…आणि नंतर…
16 Jun 2018, 12:39 am
बाळ तोरसकर,_EMAIL_
खेळ कोणताही असो… त्यामध्ये तंत्रशुद्धच असणे फार गरचेचे असते….
खो-खोची ओळख आपण मागे करून घेतलीच आहे. या खेळात असलेले विलक्षण चापल्य, वेगवान निर्णय, साहसी झेप किंवा अप्रतिमरीत्या स्तंभात मारणे, खेळाडूंच्या हुलकावण्या यामुळे ७ किंवा ९ मी. व त्याचबरोबर संपूर्ण सामना नेहमीच रोमहर्षक ठरत असतो. खो-खोतील हे चापल्य व केले जाणारे इतर व्यायाम मात्र खेळाडूंना आयुष्यभर तंदुरुस्त ठेवतात. अतिशय वेगवान, क्षणाक्षणाला उत्कंठा व निर्णय क्षमता वाढवणारा हा खेळ प्रेक्षकांना नेहमीच मैदानावर खिळून ठेवतो. खो-खो हा वेगवान, साहसी खेळ असल्याने त्यात खेळाडूंच्या दुखापतीसुद्धा खूप आहेत. त्यांची योग्य व वेळेत काळजी घेतली नाही तर आपल्या शरीराची दुखापत बळावण्याची शक्यताच जास्त असते.
खो-खो खेळाचा विचार केला तर प्रत्येक खेळाडूने नियमित सरावाबरोबर सरावाआधी बॉडी वॉर्मअप व सरावानंतर बॉडी कंडिशनिंग करणे फारच महत्त्वाचे आहे. कोणताही खेळ असो शरीर लवचिक असणे फारच महत्त्वाचे आहे. जर आपण सराव करत असू किंवा प्रत्यक्ष सामना खेळत असू तरी बॉडी वॉर्मअपला अनन्य साधारण महत्त्व आहे. आपल्या डोक्यापासून पायाच्या अंगठय़ापर्यंत प्रशिक्षकाने दिलेले वेगवेगळे व्यायाम प्रकार करून खेळाडूने आपले शारीरिक तापमान वाढवले पाहिजे व त्याचबरोबर सराव किंवा सामना संपल्यावरसुद्धा प्रशिक्षकाने दिलेले वेगवेगळे व्यायाम प्रकार करून बॉडी कंडिशनिंग म्हणजे शारीरिक तापमान कमी केले पाहिजे / शरीर थंड केले पाहिजे.
शारीरिक तापमान वाढवण्यासाठी वेगवेगळे व्यायाम प्रकार असतात. त्यात हळू धावणे (जॉगिंग करणे), शॉर्ट स्प्रिंट, लाँग स्प्रिंट मारणे फारच योग्य ठरते. त्याचबरोबर वेगवेगळे व्यायाम प्रकार म्हणजेच मानेचा, हातांचा, कंबरेचा, गुडघ्याचा, घोटय़ाचा असे विविध प्रकारचे व्यायाम प्रकार प्रशिक्षक करून घेत असतात व त्यामुळेच आपले शारीरिक तापन योग्य झाल्याने खेळात आपण प्रचंड वेगवानता, लवचिकता व चापल्य दाखवू शकतो. सामना / सराव संपल्यावरसुद्धा लगेच पॅकअप न करता बॉडी कंडिशनिंग करणे फारच म्हत्त्वाचे आहे. याचा अर्थ लगेच थंड पाण्याने आंघोळ करावी किंवा एसीत बसावे असे नाही. तर आपण प्रशिक्षकाने दिलेले वेगवेगळे व्यायाम प्रकार करून आपले शरीर थंड केले पाहिजे. त्यावेळी आपल्या शिरा हळू हळू ताणल्या जाण्याचा व शरीर लवचिक व थंड करण्याचा व्यायाम आपण करणे महत्त्वाचे आहे. जर शरीराला तापन व शीतल करण्याचा नीट व्यायाम केला नाही तर मात्र आपल्या शरीराची हानी मात्र नक्कीच ठरलेली असेल हे समजा.
आपले शरीर जेवढे लवचिक तेवढी चपळता जास्त टिकाऊ असते. जसे वादळात झाडे उन्मळून पडतात, परंतु लव्हाळे टिकून राहतात. तसे शरीराला तापन व शीतलतेची गरज असते तशीच शरीराला योगा व प्राणायामची जोडसुद्धा खूप गरजेची असते. त्यासाठी प्राणायाम व सूर्यनमस्कार खूप मदत करतात. शॉर्ट स्प्रिंटसाठी बटाटा शर्यत किंवा छोटे-छोटे रणअप हे एक खो मिळाल्यापासून दुसरा खो देईपर्यंत करावी लागणारी जोरदार शॉर्ट स्प्रिंटसाठी उपयोगी पडते. हे सर्व टिकवून ठेवताना आपल्याला काही काळजी घेणेसुद्धा महत्त्वाचे आहे.
शारीरिक दुखापतींच्या बाबतीत विचार केला तर मात्र व्यायामाला खूपच महत्त्व द्यावे लागेल. जर वॉर्मअप शिवाय खो-खोचा सराव केला तर मात्र खेळाडूला धावताना, खुंट मारताना, सूर मारताना वेगवेगळ्या दुखापती होऊ शकतात. यात प्रामुख्याने खांद्याच्या, हाताच्या, पाठीच्या, कंबरेच्या, गुडघ्याच्या व घोटय़ाच्या दुखापती प्रमुख आहेत. त्या कशा थांबवाव्यात अथवा त्यापासून सुटका कशी करावी याचा विचार केला तर मात्र सरावाआधी बॉडी वॉर्मअप व सरावानंतर बॉडी कंडिशनिंग याला पर्याय नाही.
जर खेळताना दुखापत झाली तर मात्र पुन्हा खेळण्यापूर्वी प्रथमोपचार फारच महत्त्वाचा आहे. शिवाय त्यानंतर करावा लागणारा रिहॅबिलेशन प्रोग्रामला महत्त्व द्यावे लागेल. त्यासाठी जंक फूडला फाटा देऊन पौष्टिक आहाराला प्रथम प्राधान्य देणे महत्त्वाचे असल्याचे फिजियोथेरेपिस्ट डॉ. गाडगीळ यांनी सांगितले. प्रत्येक दुखापतीनंतर आराम घेणे व त्यासाठी रिहॅबिलेशन प्रोग्राम करणे ही काळाची गर

dataset: uonlp/CulturaX

config: mr


फॉर्च्युन 500 यादीतील हे तिसरे स्थान म्हणजे thingsपलसाठी गोष्टी खराब होत नाहीत. आम्हाला लक्षात ठेवा की गेल्या वर्षी आणि कपर्टिनो कंपनीने इतिहासात प्रथमच साध्य करण्यापूर्वी बरीच वर्षे जवळ राहिली होती प्राप्त करा un valor de mercado de 1 billón de dólares y esto evidentemente ayuda a escalar puestos en esta lista.
फॉच्र्युन 500 यादी फॉर्चून मीडियाने दरवर्षी प्रकाशित केलेल्या यादीशिवाय काही नाही आणि ज्यात नावे आणि आडनाव दिले गेले आहेत 500 सर्वात मोठी यूएस कंपन्या कोणत्याही गुंतवणूकदारासाठी उघडतात त्याच्या विक्रीच्या प्रमाणावर आधारित, म्हणून threeपलसाठी अव्वल तीनमध्ये जाणे खरोखरच खरोखर यशस्वी आहे.
आयफोनची विक्री मदत करत नाही परंतु Appleपल अद्यापही अब्ज डॉलर्सची कंपनी आहे
हे खरे आहे की अलिकडच्या तिमाहीत आम्ही नेत्रदीपक आयफोन किंवा मॅक विक्रीबद्दल बोलू शकत नाही, परंतु हे देखील खरे आहे की strengthsपल वॉच सारख्या फायद्यामुळे किंवा त्या प्रवाहातील सामग्री आणि सेवांच्या दिशेने चालणार्या हालचालींसारख्या ताकदींचा शोध कसा घ्यावा हे कंपनीला माहित आहे. सामान्य Appleपल पुढील वर्षांत वाढत राहील अशी अपेक्षा आहे सर्व बाबींमध्ये आणि अर्थातच आर्थिक एक गुंतवणूकदार आणि कंपनी स्वतःच मुख्य घटकांपैकी एक आहे.
मागील वर्ष 2013 पासून, Appleपलने या फॉच्र्युन 10 यादीतील प्रथम 500 क्रमांक सोडला नाही म्हणून आम्ही म्हणू शकतो की टीम कूक आणि ब्रँडच्या उर्वरित कार्यकारी कार्यसंघाने केलेले कार्य खरोखर यशस्वी आहे. _PHONE_ पासून ते अव्वल in मध्येही आहे आणि यावर्षी तिस third्या क्रमांकावर असून २०१ 5 आणि २०१ in मध्ये पहिल्या क्रमांकावर त्याच स्थानावर आहे. आता Appleपलला दोन कंपन्यांना मागे टाकण्याचे काम सुरू करावे लागेल. 2016 की आपल्याकडे या सूचीच्या अगदी वर आहे वॉलमार्ट आणि एक्झोनमोबिल. कोणत्याही परिस्थितीत, प्राप्त परिणाम चांगला आहे आणि आम्हाला खात्री आहे की Appleपल त्याबद्दल आनंदित होईल.


्ठ व्यवस्थापनात नेमणूक करण्यासाठी आणि काढून टाकण्याचे असलेले अधिकार बँक बोर्ड ब्युरोला देणे जरुरीचे आहे. शिवाय योग्य बॅंकिंग व्यावसायिकांच्या एका व्यापक सूचीमधून असे अधिकारी निवडले गेले पाहिजेत.
अहवालातील काही शिफारसी अशा-
१) भारतीय रिझव्र्ह बँकेचे औपचारिक उद्दिष्ट स्पष्ट करणे आवश्यक आहे तसेच बँकेची स्वायत्तता मजबूत करणे गरजेचे आहे. कायद्यामध्ये पर्यवेक्षणीय उद्दिष्टे आणि सुरक्षेबद्दलची प्राथमिकता यांचा अभाव आहे.
२) सार्वजनिक बँकांवरील पर्यवेक्षकीय अधिकार अपूर्ण आहेत. कारण रिझव्र्ह बॅंकेकडे संचालक मंडळाच्या सदस्यांना नाकारणे, सार्वजनिक उपक्रमांचे विलीनीकरण करणे किंवा बँकिंग व्यवसायाचे संचालन करण्यासाठी कोणतीही कायदेशीर क्षमता नाही. याबाबत ठोस उपाय आवश्यक आहे.
३) भारतीय रिझव्र्ह बँकेला खाजगी क्षेत्रातील बँकांबाबत असलेले अधिकार सार्वजनिक क्षेत्रातील बँकांच्या बाबतीत देण्यासाठी कायद्यात दुरुस्ती करावी.
४) जर रिझव्र्ह बँकेनं एखाद्या सार्वजनिक बँकेचा परवाना रद्दबातल केला तर त्यावर सरकारकडे अपील करण्याचा पर्यायदेखील काढून टाकणे आवश्यक आहे.
५) मार्गदर्शक तत्त्वांचे पालन करताना आणि प्राधान्य क्षेत्रातील कर्जाच्या उद्दिष्टांची पूर्तता करताना बँकांनी आपल्या जोखीम व्यस्थापनाचा पूर्णत: विचार करणे आवश्यक आहे, त्यासाठी रिझव्र्ह बँकेने प्रत्येक बँकेचा व्यावसायिक दृष्टिकोन आणि जोखीम व्यवस्थापन यांची सांगड घातली पाहिजे, ज्यायोगे कोणत्याही प्रकारे बुडित कर्जाचा प्रश्न उभा राहू नये.
६) सध्या, बाह्य़ लेखापरीक्षकांना रिझव्र्ह बँकेला त्वरित अहवाल देणे बंधनकारक नाही. लेखापरीक्षित बँकेमध्ये आढळलेले कोणतेही मुद्दे वार्षिक ताळेबंदाच्या प्रकाशनानंतर नियामक म्हणून रिझव्र्ह बँकेला पाहता येतात. नियामकांच्या आवश्यकतेनुसार लेखापरीक्षणाची कागदपत्रे पाहण्याचा अधिकार आवश्यक आहे. वार्षिक ताळेबंद निश्चित करण्याआधी आणि प्रकाशित झाल्यानंतर रिझव्र्ह बॅंकेला बाह्य़ लेखापरीक्षकांकडून कुठल्याही वेळी माहिती मिळविण्याचे अधिकार हवेत.
या शिफारसी आंतरराष्ट्रीय नाणेनिधीच्या अधिकाऱ्यांनी रिझव्र्ह बँक, अर्थ खाते, उद्योग खाते यांच्या अधिकाऱ्यांशी चर्चा करून केल्या आहेत. शिवाय आंतरराष्ट्रीय नाणेनिधीच्या अधिकाऱ्यांनी कायदे नियमन आणि पर्यवेक्षी मार्गदर्शक तत्त्वांचे पुनरावलोकन देखील केले. मग रिझव्र्ह बँकेच्या अधिकारांबद्दल सामान्य माणसांनी काय निदान करावे?
'सूज्ञास सांगणे न लगे.'
First Published on April 2, 2018 12:32 am


text:
०० | ०.०० | ०.०० | ०.०० | ०.०० |
| ३ | आयाकट विकास | ०.०० | ०.०० | ०.०० | ०.०० | ०.०० | ०.०० |
| ४ | पूर्ण नियंत्रण | ०.०० | ०.०० | ०.०० | ०.०० | ०.०० | ०.०० |
| एकूण तीन | | ०.०० | ०.०० | ०.०० | ०.०० | ०.०० | ०.०० |
| चार | विद्युत विकास | ०.०० | ०.०० | ०.०० | ०.०० | ०.०० | ०.०० |
(185)
| अ. क्र. | विकासशीर्ष व उपशीर्ष | 2006-07 | 2007-08 |
|-------|------------------------|---------|---------|
| | | मंजूर नियतव्यय | प्राप्त निधि | झालेला खर्च | मंजूर नियतव्यय | प्राप्त निधि | झालेला खर्च |
| (1) | (2) | (3) | (4) | (5) | (6) | (7) | (8) |
| पाच | उद्योग व खाणकाम | | | | | | |
| १ | मोठे व मध्यम उद्योग | 0.00 | 0.00 | 0.00 | 0.00 | 0.00 | 0.00 |
| २ | ग्रामीण व लघु उद्योग | 0.00 | 0.00 | 0.00 | 0.00 | 0.00 | 0.00 |
| | एकूण पाच | 0.00 | 0.00 | 0.00 | 0.00 | 0.00 | 0.00 |
| सहा | वाहतूक व दर्शनवलंगण | | | | | | |
| १ | मोठे व लहान बंदरे | 0.00 | 0.00 | 0.00 | 0.00 | 0.00 | 0.00 |
| २ | अंतर्देशीय जल वाहतूक | 0.00 | 0.00 | 0.00 | 0.00 | 0.00 | 0.00 |
| ३ | रस्ते विकास | 0.00 | 0.00 | 0.00 | 0.00 | 0.00 | 0.00 |
| | एकूण सहा | 0.00 | 0.00 | 0.00 | 0.00 | 0.00 | 0.00 |
| सात | सामान्य आधिक सेवा | | | | | | |
| १ | पयावरण विकास | 0.00 | 0.00 | 0.00 | 0.00 | 0.00 | 0.00 |
| | एकूण सात | | | | | | |
| आठ | सामाजिक आणि सामूहिक सेवा | | | | | | |
| १ | सामान्य शिक्षण | 0.00 | 0.00 | 0.00 | 0.00 | 0.00 | 0.00 |
| २ | क्रोड़ा व युवक कल्याण | 0.00 | 0.00 | 0.00 | 0.00 | 0.00 | 0.00 |
| ३ | कला व संस्कृती | 0.00 | 0.00 | 0.00 | 0.00 | 0.00 | 0.00 |
| ४ | तार्किक शिक्षण | 0.00 | 0.00 | 0.00 | 0.00 | 0.00 | 0.00 |
| ५ | वैद्यकीय शिक्षण व ओषधी द्रव्ये | 0.00 | 0.00 | 0.00 | 0.00 | 0.00 | 0.00 |
| ६ | आरोग्य सेवा | 0.00 | 0.00 | 0.00 | 0.00 | 0.00 | 0.00 |
| ७ | ग्रामीण पाणी पुरवठा व स्वच्छता | 0.00 | 0.00 | 0.00 | 0.00 | 0.00 | 0.00 |
| ८ | गृहनिर्माण | 0.00 | 0.00 | 0.00 | 0.00 | 0.00 | 0.00 |
| ९ | नगरविकास | 0.00 | 0.00 | 0.00 | 0.00 | 0.00 | 0.00 |
| १० | महिला व प्रसिद्धी | 0.00 | 0.00 | 0.00 | 0.00 | 0.00 | 0.00 |
| ११ | मागासवार्गांचे कल्याण | २१.७२ | २०.८५ | २०.४२ | ३४.०४ | २४.४९ | २४.४९ |
| १२ | कामगार व कामगार कल्याण | 0.00 | 0.00 | 0.00 | 0.00 | 0.00 | 0.00 |
| १३ | समाजकल्याण | 0.00 | 0.00 | 0.00 | 0.00 | 0.00 | 0.00 |
| १४ | पायण | 0.00 | 0.00 | 0.00 | 0.00 | 0.00 | 0.00 |
| | एकूण आठ | २१.७२ | २०.८५ | २०.४२ | ३४.०४ | २४.४९ | २४.४९ |
| | एकूण एक ते आठ | २१.७२ | २०.८५ | २०.४२ | ३४.०४ | २४.४९ | २४.४९ |
| नक्षेत्र | न्यूक्लिअस बजेट | 0.00 | 0.00 | 0.00 | 0.00 | 0.00 | 0.00 |
आधार : प्रकल्प अधिकारी, एकात्मिक आदिवासी विकास प्रकल्प, घोडेगाव जि. पुणे
(186)

dataset: HuggingFaceFW/finepdfs


एकीकडे केंद्र सरकार मुलींच्या लग्नाचे वय अठरा ऐवजी 21 करण्याचा कायदा आणण्याच्या प्रयत्नात आहे. परंतू दुसरीकडे ग्रामीण भागात अजूनही मुलीस १८ वर्षे पूर्ण होण्याअगोदरच लग्न लावून देण्याची गडबड केली जात असल्याचा घटना समोर येत आहेत. असेच दोन बालविवाह पंढरपूर पोलिसांना रोखण्यात यश आले आहे.
पंढरपुर तालुक्यातील आजोती व तिसंगी या दोन गावांत होणारे अल्पवयीन मुलींचे विवाह तालुका आणि ग्रामीण पोलिसांना रोखण्यात यश आले. माढा तालुक्यातील कण्हेरगाव येथील एका १३ वर्षीय मुलीचा पंढरपुर तालुक्यातील आजोती येथील युवकाशी तर अकलूज येथील १५ वर्षीय मुलीचा बालविवाह तिसंगी येथील युवकाशी होणार असल्याची माहिती पोलिसांना मिळाली होती. त्यानुसार उपविभागीय पोलिस अधिकारी विक्रम कदम यांच्या मार्गदर्शनाखाली पोलीस पथकाने आजोती येथे जाऊन अल्पवयीन मुलीचा होणारा बालविवाह त्यापूर्वीच थांबवला व मुलीच्या पालकांचे समुपदेशन केले.
पोलिसांनी या घटनेतील दोन्ही अल्पवयीन मुलींना सोलापूर येथील महिला व बालकल्याण समितीसमोर हजर केले. यावेळी संबंधित अल्पवयीन मुलींसोबत त्यांच्या पालकांचंही समुपदेशन करुन त्यांना कायद्याची योग्य माहिती देण्यात आली आहे.


text: जेडी ची वाडी: मला भावलेले मराठी चित्रपट- का पाहावेत ( भाग -३)


text:
्यवधी लोकांच्या भावना आणि श्रद्धा जुळलेल्या आहेत. हे प्रकरण त्याच्याशी निगडित आहे. मग आतापर्यंत इतकी वर्षे या देशातील हिंदू काय म्हणत होते? हेच तर म्हणत होते ना! ते मान्य करण्यासाठी भारतीय न्यायसंस्थेला इतकी वर्षे का लागली? त्याचा आताच साक्षात्कार व्हावा!
राममंदिराच्या बाजूने असलेल्या एका पक्षकाराच्या वकिलाने जेव्हा न्यायालयाच्या निदर्शनास हे आणून दिले की, इतिहासात आक्रमकांनी जे केले ते विसरणे अशक्य आहे. त्यावर न्या. शरद बोबडे म्हणाले की, जे आम्हाला माहीत आहे ते पुन्हा सांगू नका. भूतकाळात बाबरकडून जे घडले त्यावर आमचे काही नियंत्रण नव्हते. ते आम्ही दुरुस्त करू शकत नाही. आज जे काही अस्तित्वात आहे त्यात फक्त दुरुस्ती करू शकतो. आता याला काय म्हणावे? एकीकडे म्हणता की, हे प्रकरण जनतेच्या भावनेशी निगडित आहे आणि दुसरीकडे म्हणता की, जे झाले त्यात आम्ही काही दुरुस्ती करू शकत नाही. हिंदू काय म्हणत होते- हा प्रश्न भावनेचा म्हणजेच श्रद्धेचा असल्यामुळे यात तडजोड होणे शक्य नाही आणि त्यासाठी मध्यस्थांमार्फत चर्चा करण्याचाही प्रश्न उद्भवत नाही. ती रामजन्मभूमी आहे आणि तिथले भव्य मंदिर पाडून बाबरच्या सेनापतीने तिथे हिंदूंचा स्वाभिमान चिरडण्यासाठी मशीद बांधली.
तिथे आता पुन्हा भव्य राममंदिर बांधण्याचा मार्ग सर्वोच्च न्यायालयाने प्रशस्त करून द्यायला हवा. खरेतर हिंदूंच्या या भावनेची दखल घेत, त्यासाठी सर्व न्यायालयीन पळवाटा बंद करण्याचे धाडस सर्वोच्च न्यायालयाने दाखवायला हवे. सर्वोच्च न्यायालयानेच बाबरी मशिदीच्या खाली मंदिर आहे की नाही, हे बघण्यासाठी अलाहाबाद उच्च न्यायालयाला निर्देश दिले होते की नाही? त्यासाठी अलाहाबाद उच्च न्यायालयाने ही तज्ज्ञांची समिती स्थापन केली, तिने अत्याधुनिक तंत्रज्ञानाने मशिदीखाली भव्य मंदिराचे अवशेष असल्याचा निष्कर्ष काढून तो न्यायालयाला सुपूर्द केला होता की नाही? त्याआधी तत्कालीन कॉंग्रेसच्या केंद्र सरकारने सर्वोच्च न्यायालयाला, या जागेवर मंदिर असल्याचे सिद्ध झाले तर ही जागा हिंदूंना राममंदिर बांधण्यास देण्याचे वचन दिले होते की नाही? असे असताना मग, अलाहाबाद उच्च न्यायालय, ही जागा तीन जणांना वाटून कशी काय देते? प्रश्न लोंबकळत ठेवायचा कुणाच्या भल्यासाठी? आज या एका प्रश्नामुळे देशातील हिंदू व मुसलमानांमध्ये वैराची भावना दिवसेंदिवस प्रबळ होत आहे, हे न्यायालयाला दिसत नाही का? खरेतर अत्यंत प्राधान्याने हे प्रकरण निकाली लावायला हवे होते. हे प्रकरण दाखल करून घेतानाच, यात भावना व श्रद्धा असल्यामुळे ते न्यायालयाच्या कक्षेत येत नसल्याचे सांगून, फेटाळायला हवे होते. प्रकरण दाखल करून घ्यायचे आणि नंतर कण्हत-कुथत सुनावणी करायची व त्यात काय म्हणायचे की, हा प्रश्न भावनेशी निगडित आहे! हा इतक्या उशिरा होणारा साक्षात्कार देशासाठी फार घातक ठरू शकतो, हे लक्षात घ्यायला हवे.
आता न्यायालयाला साक्षात्कार होणे सुरूच झाले आहे, तर अयोध्येतील या कथित वादग्रस्त जागेवर प्रभू रामचंद्राचे भव्य-दिव्य मंदिर उभारण्यास जगातील कुठलीही शक्ती अडवू शकत नाही, समस्त हिंदूंचा तो हक्क आहे आणि त्यांच्यावर शतकानुशतके झालेल्या क्रूर, अमानुष अत्याचाराचे ते काही अंशी परिमार्जन आहे, असा साक्षात्कार सर्वोच्च न्यायालयाला लवकरात लवकर व्हावा, अशीच समस्त हिंदूंची इच्छा आहे. असे झाले नाही तर, या देशातील समस्त (आता जागृत) हिंदूंना जो साक्षात्कार होईल, त्यात काय काय असेल किंवा घडेल, हे कुणीच सांगू शकणार नाही!


शोभना समर्थ
शोभना समर्थ, पूर्वाश्रमीचे नाव सरोज शिलोत्री (इ.स. १९१५ - ९ फेब्रुवारी, इ.स. २०००) या मराठी चित्रपटांमधील अभिनेत्री होत्या. भारतातील बोलपटांच्या आरंभीच्या काळात कारकिर्दीस सुरुवात करणार्या शोभनाबाईंनी इ.स. १९३५ साली पडद्यावर झळकलेल्या विलासी ईश्वर या मराठी चित्रपटातून चित्रपटक्षेत्रात पदार्पण केले. इ.स. १९४३ सालच्या रामराज्य या चित्रपटात त्यांनी साकारलेली सीतेची भूमिका प्रचंड लोकप्रिय ठरली. इ.स. १९३० ते इ.स. १९६०च्या दशकाच्या अखेरपर्यंतच्या सुमारे चार दशकांच्या कारकिर्दीत मराठी व हिंदी भाषांतील अनेक चित्रपटांतून त्यांनी अभिनय केला. उत्तरकाळी त्यांनी आपल्या दोन मुलींच्या - नूतन व तनुजा यांच्या - पदार्पणाच्या दोन चित्रपटांचे दिग्दर्शनही केले.
बाह्य दुवे[संपादन]
- इंटरनेट मूव्ही डेटाबेसवरील शोभना समर्थचे पान (इंग्लिश मजकूर)


text:
बासट मचान
20 / 01 / 2019 लेव्हेंट एल्मास्टस बासट मचानसाठी yorumlar kapalı
बाहट इस्केल मोल्ड लि. एसटीआयची स्थापना 2005 मध्ये केली गेली ज्यामुळे बांधकाम क्षेत्रामध्ये ठुबक आणि स्कार्फ फोर्म फॉर्मवेअर उपकरणे तयार केली गेली. BAATAT स्काफॉल्डिंग फॉर्मवर्क सिस्टीम त्याच्या वर्तमान स्थितीसह फील्डमधील अग्रगण्य दृष्टी ठेवते. आपल्या देशाच्या अर्थव्यवस्थेमध्ये घरगुती उत्पादनाचे वास्तविक योगदान [अधिक ...]
अॅस्पन बिल्डिंग आणि मृदा
20 / 01 / 2019 लेव्हेंट एल्मास्टस बांधकाम आणि ग्राउंड साठी Aspen yorumlar kapalı
पहिल्या दिवसाच्या उत्साहाने आजपासून 1989 पासून; आपला प्रकल्प, प्रकल्प ... आस्पन इमारत आणि फरशी Inc. एक यशस्वी इतिहास, 1989 मध्ये स्थापन आणि तुर्की आघाडीच्या बांधकाम कंपन्या आणि मजला उद्योगात एक प्रादेशिक नेता असल्याने दृष्टी आहे. [अधिक ...]
Özenray रेल्वे
20 / 01 / 2019 लेव्हेंट ओझन रेल्वेसाठी Özenray yorumlar kapalı
ÖzenRay रेल्वे कंपनीची स्थापना 2015 मध्ये इज़्मिर येथे केली गेली. देशाच्या रेल्वेमार्गावर परकीय कंपन्यांचे नाविन्यपूर्ण आणि खास उत्पादन आणणे, कंपनीचे डिझाइन, सल्लामसलत आणि ऍप्लिकेशन टीम देखील आहेत.


My Favourite Book Essay In Marathi तर मित्रांनो चला आज मी तुमच्यासाठी अजून एक निबंध लिहून देत आहोत. माझे आवडते पुस्तक निबंध मराठी. हा निबंध तुम्हाला आवडेलच अशी मी आशा करतो.
माझे आवडते पुस्तक निबंध मराठी My Favourite Book Essay In Marathi
आपल्याला अशी एकही यशस्वी व्यक्ती सापडणार नाही ज्यांनी बरीच पुस्तके वाचलेली नसेल. प्रत्येक यशस्वी व्यक्तीच्या मागे पुस्तके वाचनाची सवय असतेच. वाचनाची क्रिया मनासाठी चांगली आणि तितकेच आत्म्यासाठी देखील चांगली आहे. मोठी पुस्तके आपल्याकडे नसलेल्या ठिकाणी आणि आमच्या स्वतःच्या नसलेल्या अनुभवांमध्ये प्रवास करतात. साहित्य आपल्याला आपली भाषा आणि लेखन कौशल्ये विकसित करण्यास मदत करते.
माझे आवडते पुस्तक: मी बरीच पुस्तके वाचली आहेत पण ज्याने माझ्या मनावर कायमची छाप पाडली आहेत ते म्हणजे शेक्सपियरचे हॅमलेट पुस्तक. हे थिएटरसाठी सुरुवातीला लिहिलेले पुस्तक आहे. मी हे भारतीय भाषांतर हिंदीत वाचलेले आहे आणि ते समाप्त करणे थोडे कठीण असतानाही मी प्रभावित झालो. हॅमलेटच्या कथेने मला पूर्णपणे पकडले आणि पुस्तकाच्या कथानकाचा शेवट पाहण्याची वाट पाहू शकले नाही.
पुस्तकाचा कथानक: पुस्तकाची कथानक अनेक वळण आणि बदलांसह विस्तृत आहे. हॅमलेट हा किंग आर्थरचा मुलगा आहे आणि जेव्हा क्लॅडियसने त्याच्या वडिलांचा खून केला हे समजल्यावर तो सूड घेण्याची शपथ घेतो. तथापि, तो इतका संवेदनशील आहे की याचा सामना करण्यासाठी तो धडपडत आहे. तो काही प्रयत्न करते आणि जेव्हा काय करावे या निराशेवर क्लॉडियसबद्दल सत्य जाणून घेण्यासाठी तो वेडा झाला आहे असे भासविण्याची योजना करते.
नैतिक परिणामः इंग्लंडमध्ये १६ व्या शतकात लिहिलेले हे पुस्तक आहे आणि अशा प्रकारे या तारखेस संदर्भित केलेल्या जीवनातील घटना सादर करतात. मुख्य व्यक्ती इंग्रजी रॉयल्स आहेत आणि त्यांचे व्यवहार हे वैयक्तिक आणि राज्यातील दोन्ही बाबी आहेत. हे पुस्तक वाचण्यास जरासे कठीण बनवते परंतु हे टिकविणे इतके मनोरंजक आहे
पुस्तकात नैतिक संहितेचे महत्त्व आणि जीवनाच्या प्रत्येक बाबतीत खरी मूल्ये आवश्यकतेचे वर्णन केले गेले आहे. लोकांनी वाचन करण्याचा प्रयत्न केला पाहिजे आणि त्यांच्या मूल्यांचे रक्षण करावे. हे देखील दर्शविते की हॅमलेट सारखा संवेदनशील आणि नीतिमान व्यक्ती त्याच्या करुणा आणि सहानुभूतीमुळे इतर कोणत्याही व्यक्तीच्या विरुद्ध चालू शकत नाही. जीवनातील सादरीकरणे ही थोडी अत्यंत चिंताजनक आणि नैतिकदृष्ट्या आहे परंतु नैतिक परिणाम आत्म्यासाठी अतिशय स्पष्ट आणि उपयुक्त आहे.
निष्कर्ष: हे पुस्तक शेक्सपियर यांनी नाट्यमय नाटकांच्या स्वरूपात म्हणून केलेलं असंच लिहिलं होतं. पुस्तकाची भाषा इंग्रजी आहे म्हणून मला ते भारतीय भाषांतरात वाचावे लागले परंतु यामुळे मला त्याचा आनंद कमी वाटला नाही. मला वाटते की हॅमलेटच्या चांगल्या प्रयत्नांचे कौतुक केले पाहिजे म्हणून मी त्याच्याशी संबंधित आहे.


text:
शिल्पे आहेत.(अंधार असल्याने आणि ट्राय पॉड नसल्याने याचे फोटो काही धड आले नाहीत. )
मंदिराला आधार देणारे खांब पूर्णतः नक्षीकाम केलेले होते. थोडीही जागा रिकामी अशी सोडलेली नव्हती. येथे सर्वात वरती गणपती कोरलेला दिसतो आहे. असेच सेम शिल्प खांबाच्या इतर दोन्ही बाजूस आहे. त्याखाली ढोल वाजवतानाचे शिल्प आहे. त्याखाली तोरणासदृश्य काहीतरी असावे. यालाच वेलबुट्टी म्हणत असावेत कदाचित.
त्याच्या पुढच्याच/समोरच्या खांबावर नृत्य शिल्प कोरलेले आहे आणि त्याखाली शंकरपाळी सदृश काहीतरी. हे काय कोरले आहे याची कुठेतरी माहिती असावयास पाहिजे होती. गावात काही जुनी लोक आहेत त्यांना बऱ्यापैकी याचा इतिहास माहीत आहे.
हि शिल्पे पार्वतीची असावीत असे वाटते.
उशिरा तेथे पोहोचल्याचा एक मात्र फायदा झाला की कॅमेराचे काही गोष्टी ज्या आजपर्यंत प्रयत्न केला नव्हत्या त्या कळल्या. अंधारात लॉग एक्स्पोजर / शटर स्पीड कमी करून काही फोटो काढले.
एव्हाना आठ वाजत आले होते. जुन्नर पासून साडेसातला सुटणारी आणि अंजानावळ येथे मुक्कामी जाणारी शेवटची गाडी आम्हाला घाटघरला, जीवधन किल्ल्याच्या पायथ्याशी सोडणार होती. ती पकडण्यासाठी परत ३ किमी चालत जाऊन फाट्यावर उभे राहायचे होते.
आमच्या सुदैवाने आम्ही उभे होतो तेथे एक दुधाची गाडी आली. गाडीतली माणसे आजूबाजूच्या गावातील गावकऱ्याकडून त्यांच्या गाई-म्हशींचे दूध घेतात, त्याचा हिशेब ठेवतात. मग ते दूध एकत्र करून घरी येऊन मोठ्या फ्रीज मध्ये ठेवतात आणि दुसऱ्या दिवशी सकाळी डेअरी ला विकतात आणि हिशेबानुसार लोकांना पैसे देतात. हेच दूध डेअरी मधून प्रक्रिया होऊन ( घट्ट दुधात पाणी घालूनही ) पुणे आणि आजूबाजूच्या गावास जाते. ओह्ह मला वाटायचे की, चितळ्यांच्या गायीच्या दुधाच्या पिशवीत चितळ्यांनीच पाळलेल्या गायीचे दूध असेल. असो. गाय कोणाचीही असो, शहरात गायीच्या दुधाच्या पिशवीत गायीचेच दूध येतेय हे हि नसे थोडके !
तर त्या दुधाच्या गाडीने आम्ही ५ मिनिटात फाट्यावर आलो. आता एकदम गडद अंधार पडला होता. आजूबाजूला वस्ती नसल्याने आणि पर्यायाने एकही दिवा नसल्याने सारे नभांगण तारकांनी भरून व्यापले होते. या आधी मान वर करून आकाशात तारे कधी पाहिले हे आठवण्यात काही क्षण गेले. मग आठवले की २ वर्षापूर्वी हरिश्चंद्राला गेलो होतो तेव्हा असेच तारे पाहत बसलो होतो.
मधल्या काळात ताऱ्यांनी खुणावलेच नाही का ? का ते बघण्याएवढी मान कधी वरच आली नाही ?
हॉल च्या छताला लावलेले रेडियम चे तारे जास्त जवळचे वाटले? का हातात अख्खी 'गॅलेक्सी' आल्यामुळे ताऱ्यांचे वेडच नाहीसे झालेय? असो.
पोटात ओरडणाऱ्या कावळ्यांनी हे विचार एकदम तोडले. एकमेव असलेला विजेरी दिवा पेटवला आणि त्या प्रकाशात डबा उघडून जेवण चालू केले. आजूबाजूला गर्द अंधार, निरव शांतता, दूरवर मिणमिण करणारे दिवे, जोडीला हा कंदील आणि डब्यात गोड शिरा. अहाहा ! त्या दिवशी 'कॅण्डल लाईट डिनर' चा खरा अर्थ कळला.
जेवण होऊन थोडावेळ एका गावकऱ्याशी गप्पा टाकल्या. थोडा वेळात दोन पिवळे दिवे भयंकर आवाज करत, अंधारातून माग काढत आमच्या दिशेने आले आणि थांबले. मग कळले की ती ST होती. गाडीत बसलो आणी गाडी घाटघर दिशेने पळू लागली. त्यानंतर घाटघरपर्यंत जो काही रस्ता आहे, त्याला 'कच्चा रस्ता' म्हणणे म्हणजे कुत्र्याला गेंडा म्हणणे आहे. फक्त आणि फक्त 'हमर' घेऊन जाण्यासाठीच तो रस्ता असून हा ड्रायवर उगाच त्यावर ST चालवतो आहे का काय अशी शंका येते. येथे ST मधून उतरताना ड्रायवर, कंडक्टर आणि ST महामंडळ तिघांनाही सलाम ठोकावासा वाटतो. आम्ही ठोकलाही!
घाटघरला उतरलो आणि काळोखात चालत निघालो. हळूहळू ST च्या यंत्रांचा आवाज आणी प्रकाश अंधारात विरळ -विरळ होत गेला.
राहायची व्यवस्था :
गावात कोणाकडे तरी जेवणाची व्यवस्था होऊ शकते. राहायचे असेल तर मंदिरासमोर पुजारी काकांचे घर आहे त्याच्या समोर मोठी ओसरी आहे. १५-२० लोक तेथे झोपू शकतात.
अजून काही :
१. महाराष्ट्र सरकारने हे शिवालय तीर्थक्षेत्रे बनवून त्याचा विकासकाम (?) हाती घेतले आहे.
२. कुकडेश्वर मंदिर हे 'क- वर्गीय' मंदिर असून त्या मंदिरामागील डोंगरामधून कुकडी नदीचा उ


text:
terrorism : पुलवामातील शाळेत बॉम्बस्फोट, १६ जखमी - bomb explosion in pulwama, 16 injured | Maharashtra Times
bomb explosion in pulwama, 16 injured
पुलवामातील शाळेत बॉम्बस्फोट, १६ जखमी
पुलवामा जिल्ह्यातील एका शाळेत आज दुपारी बॉम्बस्फोट झाला असून त्यामध्ये १० मुलं जखमी झाले आहेत. या १० जणांना जवळच्या रुग्णालयात उपचारासाठी दाखल करण्यात आले असून पुढील तपास सुरू आहे.
महाराष्ट्र टाइम्स.कॉम | Updated: Feb 13, 2019, 07:06PM IST
पुलवामातील शाळेत बॉम्बस्फोट
बॉम्बस्फोटामुळे १० विद्यार्थी जखमी
कोणत्याही संघटनेने बॉम्बस्फोटाची जबाबदारी घेतली नाही.
पुलवामा जिल्ह्यातील एका शाळेत आज दुपारी बॉम्बस्फोट झाला असून त्यामध्ये १६ विद्यार्थी जखमी झाले आहेत. यातील ५ जणांची प्रकृती चिंताजनक आहे. सर्व जखमींना जवळच्या रुग्णालयात उपचारासाठी दाखल करण्यात आले आहे.
सूत्रांनी दिलेल्या माहितीनुसार, पुलवामातील शाळेत स्फोट झाला तेव्हा नववी आणि दहावीच्या विद्यार्थ्यांचा एक वाढीव तास घेण्यात येत होता. या स्फोटात १६ जण जखमी झाले आहेत. या सर्व विद्यार्थ्यांना लगेच पुलवामा जिल्हा रुग्णालयात हलवण्यात आले. सुरक्षा दलाचे जवान घटनास्थळी पोहोचले असून शाळेतील उर्वरित विद्यार्थ्यांना सुरक्षितस्थळी हलवण्यात आले आहे. या स्फोटामागे कोणाचा हात आहे, हे अद्याप स्पष्ट झालेले नाही. या प्रकरणी सुरक्षा दलांनी तपास सुरू केला असून लवकरच सूत्रधारांना पकडण्यात येईल, असा विश्वास व्यक्त केला जात आहे.
Jammu and Kashmir: Explosion in a school in Pulwama. Injured students shifted to hospital. More details awaited _URL_
— ANI (@ANI) 1550049882000
गेल्या काही दिवसांत लष्कराने मोठ्या प्रमाणात दहशतवाद्यांचे एन्काउन्टर केले आहेत. यामुळे काश्मीरमध्ये दहशतवादी कारवाया मोठ्या प्रमाणात घटल्याचे बोलले जात होते. पण पुलवामातील शाळेत बॉम्बस्फोट झाल्याने पुन्हा भीतीचे वातावरण पसरले आहे. दुसरीकडे बडगाम येथे सुरक्षा दलांनी आज सकाळी दोन दहशतवाद्यांचा खात्मा केला.


text:
महाराष्ट्रात होणार महाआरती की महाभारत? 3 मे साठी मनसेची मोठी घोषणा | Webdunia Marathi
Last Modified मंगळवार, 19 एप्रिल 2022 (14:59 IST)
मशिदींवरील लाऊडस्पीकर हटवण्याचा इशारा दिल्यानंतर महाराष्ट्र नवनिर्माण सेनेने राज्यात 'महा आरती'ची घोषणा केली आहे. पक्षाने मंगळवारी सांगितले की 3 मे रोजी राज्यभरातील कार्यकर्ते लाऊडस्पीकरवर महाआरती करतील. याआधी पक्षप्रमुख राज ठाकरे यांनी 3 मेपर्यंत लाऊडस्पीकर हटवण्याची मागणी केली होती. येथे राज्य सरकार धार्मिक कार्यात लाऊडस्पीकरच्या वापराबाबत मार्गदर्शक तत्त्वे जारी करण्याच्या तयारीत आहे.
एएनआय या वृत्तसंस्थेनुसार, मनसे नेते नितीन सरदेसाई म्हणाले, 'अक्षय तृतीयानिमित्त महाराष्ट्र नवनिर्माण सेनेचे कार्यकर्ते 3 मे रोजी राज्यभरातील त्यांच्या स्थानिक मंदिरांमध्ये महाआरती करतील. लाऊडस्पीकरद्वारे ही महाआरती होणार आहे. सध्या राज्यात धार्मिक स्थळांवर लाऊडस्पीकरचा मुद्दा तापत आहे. मनसे प्रमुखांच्या इशाऱ्यानंतर महाराष्ट्राच्या गृह विभागाने धार्मिक स्थळांवर परवानगीनंतरच लाऊडस्पीकरचा वापर केला जाईल, असे सांगितले.
एजन्सीच्या म्हणण्यानुसार, राज ठाकरे यांनी रविवारी सांगितले की, देशातील मुस्लिमांनी हे समजून घेतले पाहिजे की "धर्म कायदा आणि देशाच्या वर नाही". आम्हाला महाराष्ट्रात दंगल नको आहेत. प्रार्थनेला कोणीही विरोध केलेला नाही. मशिदींवर लावलेले लाऊडस्पीकर संपूर्ण देशात बेकायदेशीर आहेत आणि ते काढून टाकले जावेत, अशी आमची इच्छा आहे. जर तुम्ही तुमच्या प्रार्थनेसाठी लाऊडस्पीकरचा वापर करत असाल तर आम्हीही यासाठी लाऊडस्पीकर वापरू. कायद्यापेक्षा धर्म मोठा नाही हे मुस्लिमांनी समजून घेतले पाहिजे. 3 मे नंतर काय करायचे ते पाहू.
मनसे प्रमुखांनी हिंदूंना 3 मे पर्यंत थांबण्यास सांगितले होते. त्याचवेळी, ज्या मशिदी 'लाऊडस्पीकर काढत नाहीत' त्या बाहेर हनुमान चालीसा चालवण्यास सांगितले होते. ते म्हणाले होते, मी संपूर्ण भारतातील हिंदूंना ३ मे पर्यंत थांबायला सांगत आहे. त्यानंतर अशा सर्व मशिदींसमोर हनुमान चालीसा चालवा, ज्यावरून लाऊडस्पीकर उतरवले नाही.
पोलिस अधिकारी मार्गदर्शक तत्त्वे तयार करतील
महाराष्ट्राचे गृहमंत्री दिलीप वळसे पाटील यांनी सोमवारी सांगितले की, पोलिस महासंचालक आणि मुंबई पोलिस आयुक्त सार्वजनिक ठिकाणी लाऊडस्पीकरच्या वापराबाबत मार्गदर्शक तत्त्वे तयार करतील. नाशिक पोलिसांनी अजान आधी आणि नंतर 15 मिनिटे हनुमान चालीसा किंवा भजन वाजवण्यास लाऊडस्पीकरवर बंदी घातली होती. धार्मिक स्थळांवर परवानगीशिवाय लाऊडस्पीकर लावण्यासही पोलिसांनी बंदी घातली आहे. त्याचबरोबर 3 मेपासून लाऊडस्पीकरच्या वापरासाठी परवानगी घेणे आवश्यक आहे.असे ही सांगण्यात आले आहे.
भोंग्यांबाबत नाशिक पोलिस आयुक्तांचे नवे आदेश; काय आहे त्यात?
गुणरत्न सदावर्तेंच्या अडचणीत वाढ: 14 दिवसाची न्यायालयीन कोठडी
अपघातात बाप-लेक जागीच ठार
भाजप- मनसे युती होणार ?
राज्यातील या 8 मंदिरांचा होणार जीर्णोद्धार; राज्य सरकारचा निर्णय
Maha Aarti Or Mahabharat To Be Held In Maharashtra? Mns Big Announcement For May 3 महाराष्ट्रात होणार महाआरती की महाभारत? 3 मे साठी मनसेची मोठी घोषणा


text:
ाणूंच्या प्रतिमा दिसतात का ते पाहायला सांगितलं.
जून यांनी त्यातील विषाणूंच्या प्रतिमा मिळवल्या व जे विषाणू कोरोनाविषाणू म्हणून ओळखले जात आहेत ते त्यांनी प्रथम ओळखले. मात्र, जून यांचं हे संशोधन प्रथम नाकारण्यात आलं व नंतर सन १९६५ मध्ये 'ब्रिटिश मेडिकल जर्नल'मध्ये ते प्रसिद्ध झालं. त्यांनी मिळवलेल्या कोरोनाविषाणूंच्या प्रतिमा 'जर्नल ऑफ व्हायरॉलॉजी'मध्ये प्रसिद्ध झाल्या व जून अल्मैडा या कोरोनाविषाणू शोधणाऱ्या प्रथम शास्त्रज्ञ ठरल्या.
जून यांनी 'इम्युन इलेक्ट्रॉन मायक्रोस्कोपी' तंत्र विकसित केलं. त्यात विषाणूंचा प्राण्यांच्या किंवा
मानवाच्या शरीरात शिरकाव झाल्यानंतर जी प्रतिपिंडे (अँटीबॉडीज्) निर्माण होतात, ती प्रतिपिंडे विषाणूसोबत मिश्रण करून वापरली जातात व संबंधित विषाणू शोधले जातात. त्यांचं हे तंत्र पुढं अनेक शास्त्रज्ञांनी आपल्या संशोधनासाठी वापरलं. कोरोनाविषाणूवरील संशोधनाशिवाय त्यांचं इतरही संशोधन महत्त्वाचं आहे. त्यांनी रुबेला विषाणूंच्याही प्रतिमा सर्वप्रथम मिळवल्या, त्याचबरोबर बी-कावीळ ज्या विषाणूंमुळे होते त्या विषाणूंची रचनाही अभ्यासली.
आपल्या कारकीर्दीच्या अखेरीस त्या नामवंत अशा 'वेलकम रिसर्च लॅबोरेटरीज्'मध्ये संशोधन करत होत्या.
निवृत्तीनंतरही त्या कार्यरत राहिल्या. पतीसमवेत प्राचीन वस्तूंचा व्यापार व चिनी मातीच्या जुन्या
वस्तूंच्या दुरुस्तीत त्या रमल्या. त्या योगाच्या प्रशिक्षिकाही होत्या. त्यांच्या ज्ञानाचा व अनुभवाचा उपयोग व्हावा म्हणून त्यांना 'सेंट थॉमस हॉस्पिटल'मध्ये सल्लागार म्हणून आमंत्रित करण्यात आलं होतं. 'एड्स'ला कारणीभूत असणाऱ्या विषाणूंच्या ( एचआयव्ही) उत्तम प्रतीच्या प्रतिमा त्यांच्यामुळेच मिळू शकल्या. अशा या अल्पशिक्षित; परंतु महान महिला-शास्त्रज्ञाचं ब्रिटनमधील बेक्सहील इथं ११ डिसेंबर २००७ रोजी निधन झालं.
साधारणपणे जून अल्मैडा यांच्याच संशोधनाच्या काळातच दुसऱ्या एक महिला-शास्त्रज्ञ अशा
प्रकारच्या संशोधनात गुंतल्या होत्या. डोरोथी हॅम्रे त्यांचं नाव. विषाणूतज्ज्ञ व साथरोगतज्ज्ञ असलेल्या डोरोथी या शिकागो विद्यापीठातील औषध विभागात संशोधन करत. कोरोनाविषाणूंचा एक प्रकार (स्ट्रेन ) वेगळा करण्याचं काम पहिल्यांदा केलं ते डोरोथी यांनी. त्या काळी नवीन असलेल्या विषाणूंचं वर्णन करणारा शोधनिबंध जॉन प्रॉक्नॉऊ यांच्यासोबत त्यांनी लिहिला होता. विषाणूंचा हा प्रकार '२२९ ई' असा ओळखला जातो. त्यानंतर सन १९७५ मध्ये या प्रकारच्या विषाणूंचं नामकरण करण्यात आलं.
काटेरी मुकुटासारखं किंवा तत्सम स्वरूप असणाऱ्या समूहातील सर्व विषाणूंना 'कोरोनाविषाणू' असं संबोधलं जावं असं विषाणूतज्ज्ञांच्या समूहानं ठरवलं.
विषाणूतज्ज्ञांच्या या समूहात डोरोथी यांचा समावेश नव्हता. मात्र, जून अल्मैडा व डेव्हिड त्यारेल यांचा समावेश होता. 'नेचर' या प्रख्यात शोधपत्रिकेत सन १९६८ मध्ये डोरोथी यांच्या नावाचा स्वीकार केला गेला व तसा उल्लेखही करण्यात आला.
डोरोथी यांचा जन्म अमेरिकेतील सिॲटल इथं सन १९१५ मध्ये झाला. सन १९३७ मध्ये विशेष
प्रावीण्यासह विज्ञानातील पदवी व पुढं पदव्युत्तर शिक्षण त्यांनी वॉशिंग्टन विद्यापीठातून पूर्ण केलं. सन १९४१ मध्ये कोलॅराडो विद्यापीठातून विषाणूशास्त्रातील पीएच.डी. त्यांनी संपादित केली; परंतु त्यांनी प्रथम जीवाणूशास्त्रज्ञ(बॅक्टेरिऑलॉजिस्ट) म्हणून काम पाहिलं. त्यानंतर काही संशोधनसंस्थांमध्ये काम केल्यानंतर सन १९५२ मध्ये त्यांची नियुक्ती शिकागो विद्यापीठातील औषध विभागात संशोधन सहाय्यक म्हणून झाली. सन १९६८ पर्यंत त्या तिथं कार्यरत होत्या. कोरोनाविषाणूवरील संशोधनासाठी आपलं आयुष्य व्यतीत केलेल्या डोरोथी यांचं १९ एप्रिल १९८९ रोजी निधन झालं.
तसं पाहिलं तर हे विषाणू १९३० पासूनच मानवाला माहीत आहेत; परंतु ते पाळीव प्राण्यांत व पक्ष्यांमध्ये श्वसनासंबंधी आजार निर्माण करत. मानवी शरीरात असा आजार आणणाऱ्या विषाणूंचा शोध घेण्याचं फार मोठं श्रेय या दोन महिला-शास्त्रज्ञांना जातं हे निश्चित.
मात्र, जून अल्मैडा यांचं संशोधन व त्यांचं श्रेयही प्रथम नाकारण्यात आलं होतं, तर डोरोथी हॅम्रे
यांची पुरेशी माहिती सध्याच्या माहिती तंत्रज्ञानाच्या काळात


text:
ल्या तारखेसाठी खराब श्वास घेणे ही एक वळण असू शकते, तरीही पुदीना किंवा पेपरमिंट असणे आपल्या सेक्स ड्राईव्हसाठी एक वळण असू शकते. अभ्यासाने हे सिद्ध केले आहे की मेन्थॉल वृषणात तयार होणारे लैंगिक वैशिष्ट्यांचे वाढ करणारे संप्रेरक पातळी कमी करू शकते, जेणेकरून -फ्रोडायसिसपासून आपल्या जेवणाच्या नंतरची मिंट्स.
आपला सेक्स ड्राइव्ह वाढविण्यासाठी आणि उच्च ठेवण्यासाठी 25 कडक मार्ग
# 8 गम. डिंक तांत्रिकदृष्ट्या अन्न नसले तरी, बरेच लोक ताजे तारखेच्या आधी किंवा जेवणानंतर गमच्या काठीवर बसतात, जेणेकरून त्यांनी काय खाल्ले याचा सुगंध मास्क करण्यासाठी. तथापि, तो आपल्याला चुंबन घेणारा श्वास देऊ शकतो, चघळत असताना आपण गिळत असलेली हवा आपल्याला गॅस देऊ शकते, ज्यामुळे मूड नक्कीच नष्ट होईल.
# 9 ब्लॅक लिकरिस ब्लॅक लिकोरिसने हार्मोनल बदल घडवून आणले आहेत जे सेक्स ड्राइव्हवर दाबून निश्चितपणे परिणाम करू शकतात. हे पुरुष आणि स्त्रिया दोघांसाठीही खरे आहे. -फ्रोडायसियाकचा प्रभाव जाणवण्यासाठी तुम्हाला भरपूर प्रमाणात लिकोरिस खावा लागला असेल तर आपण पोत्यात उडी मारण्यापूर्वी चांगले रहावे लागेल - फक्त सुरक्षित रहावे.
# 10 चीज. चीज अस्तित्वात असलेली सर्वात सामान्य अन्न उत्पादने आणि घटकांपैकी एक असू शकते, परंतु आपण आपल्या लैंगिक आयुष्यासाठी इच्छित असाल तर ते मिळण्यापूर्वी आपण त्यापासून दूर रहाणे चांगले. डायरी उत्पादनांमुळे आपणास गॅस आणि ब्लोटिंगचा अनुभव येऊ शकतो, म्हणून चीजबर्गर आणि पिझ्झा नंतर जतन करणे चांगले ठरेल.
# 11 सोयाबीनचे. सेक्स करण्यापूर्वीच्या अन्नाची आणखी एक संख्या म्हणजे सर्वशक्तिमान बीन. ते प्रथिने, फोलेट आणि लोहाचे उत्तम स्त्रोत असले तरी, संभोगाच्या दिवशी किंवा अगदी योग्य वेळी सोयाबीनचे सेवन केल्याने आपणास गॅसी बनू शकते आणि फूले होते. आपण आपल्या छोट्या काळ्या ड्रेसमध्ये फिट होऊ इच्छित असल्यास त्या लहान बीन बुरिटोला वगळा.
# 12 मायक्रोवेवेबल पॉपकॉर्न. हा चित्रपट-काळातील नाश्ता जितका लोकप्रिय आहे तितकाच, आपण तारखेला चांदीच्या स्क्रीनसमोर असताना आपल्या तारखेस तारीख अधिक जवळच्या स्तरावर नेण्याचा विचार करीत असाल तर ते वगळण्याचे तज्ञ म्हणतात. मायक्रोवेव्हेबल पॉपकॉर्न बॅगच्या अस्तरांमधील रसायने, जी नॉनस्टिक भांडी आणि भांड्यात आढळतात, तशीच आहेत, पुरुषांमधील कमी सेक्स ड्राइव्हशी तसेच शुक्राणूंची संख्या कमी प्रमाणात जोडली जातात.
वेळेत लैंगिक रसायनशास्त्र तयार करण्यासाठी चित्रपटाची तारीख मार्गदर्शक
# 13 कॅन केलेला किंवा प्रक्रिया केलेले पदार्थ. आपण "घरी शिजवलेले" आला तर ?? डिनरची तारीख आणि आपल्या जोडीदारास भरपूर कॅन केलेला पदार्थ एकत्र मिसळा, तो निश्चितपणे एक ब्रेकर आहे. या वस्तूंपासून दूर रहा कारण ते अत्यंत खारट आहेत आणि तुम्हाला फुगवू शकतात आणि त्यामुळे तुम्हाला तुमच्या नव्वदच्या दशकात चांगले दिसण्याची संधीही नष्ट होईल.
# 14 कार्बोनेटेड पेये. आपण आपल्या संध्याकाळी रोमँटिक इंटिमेट नोटवर समाप्त करू इच्छित असल्यास सोडा आणि टॉनिक वॉटर काही नाही. आपणास गॅसी वाटू शकेल अशा पेयांपासून दूर रहा. आपल्या जोडीदाराकडून आपल्याला जे ऐकायचे आहे ते म्हणजे विलाप आणि आनंदाचा उसासा, बेल्चिंग नाही, विशेषतः आपण चुंबन घेण्यापूर्वी.
# 15 जेवणानंतर फळ. काही बडबड आणि स्ट्रॉबेरीचा वाडगा कदाचित रात्रीच्या जेवणानंतरचा, प्री-सेक्स ट्रीट * अगदी चित्रपटांप्रमाणेच * असू शकतो. तथापि, फळं आपल्या पोटात जडपणे काहीही न ठेवता खूप लवकर पचतात. अशा प्रकारे, जर आपण पोटातील त्रास संपवू इच्छित नसल्यास आपण त्या बेरी खाण्यापूर्वी काही तास थांबणे चांगले आहे ज्यामुळे मूड नक्कीच खराब होऊ शकेल.
# 16 ऊर्जा पेये. जर आपण थकलेले असाल परंतु आपण आपल्या तारखेस भेटत असाल तर आपली उर्जा चालू ठेवू इच्छित असाल तर आपण कदाचित एनर्जी ड्रिंक घेत असाल. पकडून ठेव! एनर्जी ड्रिंक्स त्या गंभीर क्षणांसाठी तारणहार म्हणून ओळखल्या जाऊ शकतात, परंतु जेव्हा रात्रीच्या जेवणात आणि संध्याकाळच्या वेळेस रहाण्याची वेळ येते तेव्हा आपण आपल्या एनर्जी ड्रिंकच्या जाण्याबद्दल पुन्हा विचार केला पाहिजे. त्यामध्ये आपणास तात्पुरती उर्जा देण्यासाठी क्रॅ


text:
ेतात, ''आपल्या एवढय़ा मोठय़ा लोकसंख्येच्या देशामध्ये शास्त्रज्ञांची संख्या खूप कमी आहे. त्यामुळे फक्त स्वत:चा विचार करण्यापेक्षा सामूहिक विचार करण्यात सगळ्यांचंच हित असतं.''
व्यक्तिगत पातळीवरही हा कालावधी विदिता आणि अजित यांच्यासाठी खूप महत्त्वाचा आहे. त्याबद्दल अजित यांनी सांगितलं की, ''२००५मध्ये अलिनाचा जन्म झाला. त्यानंतर आमच्या आयुष्यात प्रचंड फरक पडला. अलिनाला आता आम्ही सर्वाधिक प्राधान्य देतो. ती अगदी लहान असल्यापासून कधीही एकटी असणार नाही याची आम्ही काळजी घेतो. सुदैवाने आम्हा दोघांचेही पालक आमच्यापासून जवळच राहतात. त्यामुळे अलिनाजवळ आई किंवा वडील यांच्यापैकी किमान एकजण आणि दोघांनाही शक्य नसेल तर आजी-आजोबांपैकी कोणी तरी नक्की असतं. तिला कधीही शाळेतून रिकाम्या घरात परत यावं लागू नये, अशी आमची इच्छा असते. आणि आतापर्यंत एखाद-दोन प्रसंग सोडले तर तशी वेळ आलेली नाही. आता विदिताची एका संशोधकाबरोबरच एक आई म्हणूनही ओळख निर्माण झाली आहे. अलिना ७ महिन्यांची असताना विदिताला परदेशात एका महत्त्वाच्या व्याख्यानासाठी जायचे होते. त्याचवेळी माझ्या ऑफिसमध्येही खूप महत्त्वाचं काम सुरू होतं. मला माझ्या बॉसला मानावं लागेल, त्यांनी इतक्या अटीतटीच्या काळातही मला सुट्टी दिली. तेव्हा मला कामानिमित्त अनेकदा देशा-परदेशात प्रवास करायला लागायचा. पण त्या-त्या वेळी आम्ही ते जुळवून घेतलं. तेव्हा तो प्रश्न मोठा वाटायचा. पण त्यातून आम्ही वाट काढत गेलो.'' त्याच दिवसांबद्दल विदिता त्यांना मिळालेल्या सल्ल्याबद्दल सांगतात, ''अलिनाला लहानपणी घन पदार्थाची अ‍ॅलर्जी होती. अगदी भातसुद्धा सहन व्हायचा नाही. मला अनेकदा प्रवास करावा लागायचा, त्यावेळी अलिनाला एकटं कसं सोडायचं असा मला प्रश्न पडायचा. त्यावेळी मला एका अमेरिकी संशोधकांनी यातून मार्ग दाखवला, त्या वरिष्ठ सहकारी होत्या. माझी अडचण ऐकून घेतल्यानंतर त्यांनी मला अगदी सोप्या शब्दांमध्ये समजावून सांगितलं, 'मुलं लहान असतात, त्यांना सहज आपल्यासोबत नेता येतं. त्यांना फक्त त्यांची आई त्यांच्याजवळ असायला हवी असते.' त्यांच्या या सल्ल्यानंतर मी बिनधास्तपणे अलिनाला माझ्यासोबत न्यायला लागले. तेव्हा कधी माझी आई, कधी अजितची आई किंवा कधी अजित माझ्यासोबत यायचे. कुटुंबाचा पाठिंबा खूप महत्त्वाचा होता आणि तो मला सतत मिळत राहिला, त्याबद्दल मी स्वत:ला सुदैवी समजते.''
विदिता टीआयएफआरमध्ये एकेक पायरी चढत असताना, अजितनेही कॉर्पोरेट जगतात स्वत:ची जागा निर्माण केली. मात्र, कदाचित लहानपणापासून मिळालेल्या मूल्यांचा परिणाम म्हणून असेल, अजितने सामाजिक क्षेत्राकडे जायचा निर्णय घेतला आहे. 'भल्यासाठी व्यवसाय' हे त्याचं सूत्र आहे. व्यवसायातून नफा मिळवणे वाईट नाही, फक्त केलेल्या कामाचा फायदा जास्तीत जास्त लोकांना व्हावा असा त्यामागील हेतू आहे. या सूत्रावर सध्या अनेक छोटय़ा कंपन्या कार्यरत आहेत, अजित त्यांच्याबरोबर काम करत आहेत. दोन्ही कुटुंबांमध्ये असलेल्या मूल्य व्यवस्थांमुळे जात, प्रदेश असे मुद्दे कधीच आडवे आले नाहीत. अलिनाकडेही हाच वारसा जावा यासाठी दोघांचे प्रयत्न सुरू आहेत. त्यांच्याकडे गणपती, नवरात्र, ओणम, दिवाळी, नाताळ, ईद असे अनेक सण उत्साहाने साजरे केले जातात. उदारमतवादी, बहुधर्मीय भारतीयत्वाचा वारसा पुढे सुरूच राहणार आहे..


text:
सर्वाधिक परतावा देणाऱ्या शेअर बाजारात गुंतवणूक का करावी? (भाग-२) | Dainik Prabhat, Marathi News, Marathi ePaper, Latest News
November 12, 2018 | 7:30 pm
बाजारात गुंतवणूक करण्याची प्रमुख कारणं :
१. महागाई दरास मात देणं – ही गोष्ट अनेक गुंतवणूकदारांच्या अंगवळणी पडतच नाही. महागाई जर दर वर्षाला ६ टक्क्यानं वाढत आहे म्हणजेच आज १०० रुपयांत मिळणारी एखादी वस्तू पुढच्याच वर्षी १०६ रुपयांना मिळणार आहे व अशाप्राकारे तीच वस्तू १० वर्षानंतर खरेदी करण्यासाठी १७९ रुपये मोजावे लागणार आहेत. हाच महागाईचा दर कांही बाबतीत वार्षिक १० टक्क्यांपेक्षा जास्त आहे, उदा. शिक्षणाचा अथवा हॉस्पिटलचा खर्च. मग अशा परिस्थितीत जर आपली गुंतवणूक ४ % वार्षिक व्याज देणाऱ्या बचत खात्यात ठेवली तर ती गुंतवणूक नसून तोटाच ठरेल. त्याचप्रमाणे इन्शुरन्स पॉलिसीमधील गुंतवणुकीचा परतावा हा ६-७ टक्क्यांपेक्षा जास्त नसतो परंतु 'गॅरेंटेड' या नावाखाली आपण भुलतो व जी गोष्ट जोखीम हस्तांतरीत (Transfer of Risk) करण्यासाठी उपयोगात आणण्यासाठी आहे तिच्यात गुंतवणूक करून आपण आपल्या गुंतवणूकपरताव्याची जोखीम वाढवतो.
२. एक उत्तम गुंतवणूक पर्याय म्हणजे अधिक परतावा – ऐतिहासिक आकडेवारी आधारे हे सिद्ध होतं की इतर कोणत्याही गुंतवणूक माध्यमापेक्षा (Asset Class) मागील ३९ वर्षांत (१९७९ ते २०१८) शेअरबाजारानं दिलेला परतावा हा अधिक आहे.
३. पैसा आपल्यासाठी काम करतो – अनेक लोक म्हणतात सर्व दुःखाचं मूळ हे पैसा आहे परंतु पैसा नसणं हे अनेकांच्या दुःखाचं कारण आहे. जर आपण योग्य कंपनीत, योग्य प्रकारे व योग्य भावात गुंतवणूक केल्यास त्या कंपनीला होणाऱ्या नफ्यातील हिश्यात आपला भाग असतो जो आपल्याला त्या कंपनीच्या शेअर्सच्या वाढलेल्या भावाच्या स्वरूपातून मिळवता येतो. म्हणजे स्वतः कोणतेही कष्ट न घेता आपला पैसा आपल्यासाठी काम करत असतो.
४. बाजारात गुंतवणूक करण्यासाठी अगदी छोटी रक्कम देखील चालू शकते – अनेकांचा असा गैरसमज असतो की शेअरबाजारात गुंतवणूक करण्यासाठी खूप मोठी गुंतवणूक करावी लागते. परंतु, अगदी महिना ५०० रुपयांची देखील गुंतवणूक आपण शेअरबाजारात म्युच्युअल फंडाच्या माध्यमातून करू शकतो.
५. बाजारात गुंतवणूक करण्यासाठी आपणांस खूप ज्ञान असणं आवश्यक नाही – तर म्युच्युअल फंडचे फंड मॅनेजर सरकारी देखरेखीखाली आपल्या वतीनं ते काम योग्यप्रकारे पार पाडत असतात.


text:
Manasa News : बापसे बेटी सवाई - avni lavasa 'bappese beti sawai | Maharashtra Times
avni lavasa 'bappese beti sawai
महाराष्ट्र टाइम्स | Updated: 13 May 2019, 08:15:00 AM
'बापसे बेटी सवाई' ही म्हण अवनी लवासा यांना लागू होते. वडिलांना अपेक्षित असलेली कारवाई होऊ शकली नसली तरी कर्तव्यदक्ष अधिकाऱ्याचा प्रभाव काय असू शकतो हे दाखविण्याची संधी अवनी यांना मिळाली. प्रसारमाध्यमांच्या प्रतिनिधींना लिफाफ्यातून पैसे दिल्याचा आरोप जम्मू-काश्मिरातील भाजप नेत्यांवर अलीकडेच झाला. लडाख भागातल्या या प्रकाराच्या थेट चौकशीचे आदेश ज्यांनी दिले त्या लेहच्या निवडणूक अधिकारी म्हणजेच अवनी लवासा. तीन तक्रारी आल्यानंतर स्वत: अवनी यांनी कोर्टात एफआयआर दाखल करण्यात पुढाकार घेतला.
अशा खंबीरपणाचा वारसा त्यांना घरातच मिळाला. वडील निवडणूक आयुक्त अशोक लवासा यांची छबी कर्तबगार व प्रामाणिक अधिकारी अशी आहे. माध्यम प्रतिनिधींना पैसे देण्याचे प्रकरण आचारसंहितेचे उल्लघन तर आहेच पण गुन्हेगारी स्वरुपाचे आहे, असे मत अवनी यांनी व्यक्त केले. अवनी यांनी २०१७ मध्ये लेहच्या उप निवडणूक अधिकारी म्हणून कार्यभार स्वीकारला. त्यापूर्वी त्या उधमपूरला अतिरिक्त उपायुक्त होत्या. सियाचिनच्या दौऱ्यावर असताना राष्ट्रपती कोविंद यांच्याशी त्यांची भेट झाली. राष्ट्रपतींनी नंतर विशेष ट्विट करून त्यांचे अभिनंदन केले. निवडणूक कायदे राबविताना कुठलीही सूट नाकारणाऱ्या अधिकारी म्हणून लोक त्यांचे नाव घेतात. आचारसंहितेचे उल्लंघन केल्याबद्दल नरेंद्र मोदी यांच्यावर आतापर्यंत आठ आक्षेप नोंदविण्यात आले. या सर्व प्रकरणांत मोदींना क्लीन चिट देण्यात आली. अशोक लवासा यांनी या सरसकट निर्दोषत्वाला हरकत घेतली. पंतप्रधानांना किमान औपचारिक पत्र पाठवू असे त्यांचे मत होते. पंतप्रधानांच्या भाषणांची चौकशी करणाऱ्या समितीतील त्यांचे मत अन्य आयुक्तांनी मात्र नाकारले. हीच निर्भयता अवनी यांच्या वर्तणुकीतून झळकते आहे. कर्तव्यनिष्ठेचा मार्ग कोणत्याही अडचणी रोखू शकत नसल्याचे संकेत अवनी यांनी यातून दिले आहेत.
रागिणी पुंडलिक महत्तवाचा लेख
बापसे बेटी सवाई जम्मू-काश्मिर अवनी लवासा Election Officer of Leh avni lavasa 'bappese beti sawai'
Web Title : avni lavasa 'bappese beti sawai


text:
महत्त्वाच्या घटना आणि घडामोडी
जन्म
 डिसेंबर ६ - हसन अल् अस्कारी, शिया इमाम.
मृत्यू
शोध
निर्मिती
समाप्ती
इ.स. ८४६
इ.स.च्या ८४० च्या दशकातील वर्षे
इ.स.च्या ९ व्या शतकातील वर्षे
इ.स.च्या १ ल्या सहस्रकातील वर्षे

dataset: wikimedia/wikipedia


बस चालक-मालकांचे आक्षेप आहेत. परंतु या बस चालक-मालकांच्या हरकतींचे निरसन राज्य सरकार करेल, असे आश्वासन सरकारी वकील धर्यशील नलवडे यांनी दिले.


्सिस). कारण लशीमुळे विशिष्ट रोगाविरोधातच प्रतिकारशक्ती तयार होते. प्रतिजैविकांमुळे (अँटिबायॉटिक्स) वेगवेगळ्या जीवाणूंना प्रतिबंध होतो.
प्रतिबंध महत्त्वाचा. लसीनं होणारा प्रतिबंध सगळ्यांत महत्त्वाचा. त्या खालोखाल औषधांनी होणारा प्रतिबंध. या सगळ्याच्या आधी, जमेल त्या मार्गानं तब्येत ठणठणीत ठेवणं महत्त्वाचं. मानसिक आरोग्यही अत्यंत महत्त्वाचं. तुम्ही किती फिट आणि किती स्नायू दिसतात यावर कुणाचीही रोगप्रतिकारशक्ती अवलंबून नसते.
याचं गणित नाही, मोजमाप नाही, चाचणी नाही. त्याला मार्केट चिकार आहे, पण ते शक्य नाही. आपली प्रतिकारशक्ती इम्युनोग्लोब्युलिन या स्वरूपाची असते, ती प्रथिनं असतात. त्यामुळे आहारातली प्रथिनं मात्र महत्त्वाची.
प्रश्न – सध्या जगभरात करोनाविरोधात ५-७ लशी आहेत. काही लसींचे डोस दरवर्षी घ्यावे लागतील अशीही शक्यता आहे. तर दरवर्षी लस घेण्यापेक्षा औषधांवर भरवसा ठेवणं अधिक स्वस्त पडेल का? तसंही पाश्चात्त्य देशांत जशी दरवर्षी फ्लूची लस घेण्याची पद्धत आहे, तशी आपल्याकडे नाही.
उत्तर – पाश्चात्त्य देशांसारखेच आपल्याकडेही आता न्यूमोकॉकल, आणि इन्फ्लूएन्झाच्या लसी घ्यायला सुरुवात झालेली आहे. कुठल्याही औषधाचा वापर एखादं राज्य, समाज किंवा देशाकरता करणं हा विषय सामाजिक आणि रोगप्रतिबंधक शास्त्रामध्ये येतो. त्यात राजकीय आणि आर्थिक गणितं वैद्यकाएवढीच, किंबहुना अधिक महत्त्वाची ठरतात. त्याची आवश्यकता तपासून बघितली पाहिजे.
फ्लू हा आजार अनेकांमध्ये किरकोळ प्रकारचा आजार आहे. फ्लू जर किरकोळ स्वरूपाचा असेल तर औषधंही वापरली जात नाहीत. इन्फ्लूएन्झा-ए या रोगाचे विषाणू मारणारी औषधं आहेत. या औषधांमुळे लक्षणं ७ ऐवजी ५ च दिवस राहतील; लोक दोन दिवस लवकर कामाला जातील. तर मग लोक म्हणतात की, घरी पडून राहतो. शिंका येतील, खोकला, ताप येईल. ते सहन करीन.
ही सहनशक्ती महत्त्वाची आहे.
हा संस्कृतीचा भाग आहे. खेड्यात माणूस झाडावरून खाली पडला तर आठवडाभर आराम करतो; दुखापत कमी होते, हाड जुळतं बऱ्यापैकी. आजाराला वेगवेगळ्या समाजांमध्ये, देशांमध्ये जी सांस्कृतिक प्रतिक्रिया येते, ती निरनिराळी असते.
प्रश्न – गेलं वर्षंभर लसीच्या बाबतीत खूप चर्चा झाल्यामुळे अनेक सामान्य लोकांनाही लसीच्या प्रक्रियेची माहिती झाली आहे. लस प्रयोगशाळेत तयार होते; प्राण्यांवर चाचण्या होतात; चाचणीच्या तीन पायऱ्या होतात; किती लोकांवर होतात. पण औषधनिर्मिती, मान्यता, चाचण्या यांबद्दल फार चर्चा होत नाही. त्याबद्दल सांगाल का?
उत्तर – सोप्या भाषेत असं म्हणता येईल, नवीन औषध वा लसीचा जन्म कसा होतो? दोन्हींत फरक असा की औषध हे रसायन असतं आणि लस जैविक असते. आमच्या औषधशास्त्रात आधी लशीचा उल्लेख होत नसे, कारण ते जैविक आहे. लसी उपयुक्त असल्यामुळे आम्ही त्यांना आमच्यात 'सामावून' घेतलं आहे.
कुठल्याही औषधाचा जन्म गरजेपोटी होतो. समाजात आजार असतो, खूप प्रमाणात असतो किंवा गंभीर स्वरूप धारण करू शकतो, म्हणून समाजाला त्यावर औषधाची गरज असते. गरज निर्माण झाली की त्यावर संशोधन करणारे लोक वेगवेगळ्या प्रकारांनी सुरुवात करतात. जुन्या शास्त्रीय साहित्यात काही सापडतं का; जागतिक जडीबूटीमध्ये काही सापडतं का; पूर्वी अशा प्रकारच्या आजारांवर कुणी काही वापरून बघितलं होतं का; किंवा एखाद्या माणसाला काही नवीन कल्पना सुचते. म्हणजे हा आजार अशा प्रकारचा आहे तर त्यावर अमुक प्रकारे आपल्याला हल्ला करता येईल का. यांतला सगळ्यांत सोपा प्रकार असा की एखाद्या जुन्या औषधाची रचना बदलून ते वेगळ्या आजाराकरता वापरता येईल का. सगळ्यात आधी रेणू (मॉलेक्यूल), त्याची रचना तयार होते. ते पटापट होतं. संगणकामुळे रेणूमधले काही अणू, संयुगं बदलून तिथे वेगळे घटक आणायचे हे आता अगदी सहज करता येतं. हजार प्रकारच्या रचना करता येतात. आता या सगळ्या माहितीचं विश्लेषण संगणक करतो. औषधाची उपलब्ध माहिती वापरून नवं औषध किती उपयुक्त ठरेल आणि कसं त्रासदायक ठरेल याचा अभ्यास झटपट होतो. यात औषधासाठीचे ५०-६०% उमेदवार गळतात.
उरलेले रेणू, औषधं किती घातक हे तपासलं जातं, म्हणजे त्यांची विषबाधा किती होईल, हे औषध ठार मारू शकेल का, हे बघतात. मग उंदरांवर प्रयोग होतात. दहाच्या गटाल


text:
होता. त्याप्रमाणे दीक्षाविधी पार पडला. त्यानंतर सारे राजगृहहकडे गेले. तेथे कसपा, मोगलाना आणि कोडिला आणि सहाये भिक्खू होते. तेथे आल्याचा सान्यांना आनंद झाला.
कपिलवस्तूत बुद्ध
कपिलवस्तूत भिक्षेसाठी बुद्ध राजवाड्याजवल्ल येताच त्याना आलेले पाहून राजा शुद्रोधन बुद्धांना खाली वाकून नमस्कार करीत असताना राजवाड्याच्या गच्चीतून महाप्रजापति गौतमी व यशोधरा पाहत होत्या. राहुल आणि राजा शुद्रोधनांबोरब बुद्ध बागेतील संगमसर्वी बाकावर बसले असताना माता गौतमी व यशोधरा आल्या. बुद्ध उठले. मतेला बंदन केले. यशोधरेला अश्रु अनावर झाले. सिद्धार्थ संन्यासी वेशात ती पाहू शकत नक्ती.
थोडकावेळ्याने ती शांत झाल्यावर त्यानी आपला साक्षर भाऊ नंद कोठे आहे? असे विचारले. त्यावेळी तो युद्धातील शस्त्र चालवण्याचे शिक्षण घेत होता. तर बहीण सुंदरीनंदा आता सोळा वर्षाची झाली होती. हे बुद्धाना माता गौतमीने सांगितले, "सिद्धार्थ तू गेली सात वर्षे आम्हाला सोडून गेलास त्या दीर्घ काळात तुझी पत्नी यशोधरा किती मोठ्या धेयानी जीवन जगली हे आम्ही पाहिले आहे. तिच्याबदल आम्हाला अभिमान वाटतो."
यशोधरा हसली, पण काही बोलती नाही. इकडे राजा शुद्रोधनांना सिद्धार्थ विषयी सात वर्षापूर्वी राजवाडा सोडत्यापासून आजपर्यंत काय काय घडले हे ऐकण्याचा उत्सुकता होती. बुद्धानी जेवनात झोपडी बांधत्याने ऐकल्यावर राजा घणाला, "तुमच्यासाठी निग्रोध बगेत तरी झोपडी बांधतो, तेथे तुम्ही काही महिने वास करा व तुमच्या धर्माचा उद्देश आम्हाला करा.
बुद्धांची परतयाची वेळ झाली. ते उठले. राजाने रथ तयार ठेवला होता. पण त्यानी पायीच जाणे पसंत केले.
अंबापाली नि जीवक
एके संयंकाळी सम्राट बिबिसार आणि बुद्ध दोघेच बोलत बसले होते. बिबिसारनी बोलता बोलता सामितल, "तथागत, मला आणण्याची एक मुलगा आहे. पण तो महाराणी विद्वेदीच्या नन्हे. अंबापाली ही माझी दुसरी पत्नी. तिच्या मुलाचे नाव जीवक. तो आता सोळा वर्षाचा होईल. ते दोघेही पाटलीपुत्र नगराच्या उत्तरेला राहतात. अंबापालीला राजवाडा,
राणी, महाराणी सारख्या पदव्यात रस नाही. तिच्या पुत्र जीवक याला राजकारण, युद्धनीती यात आवड नाही. ते एका सुंदर आमार्हात राहतात."
त्याना भेटण्याचे बुद्धांनी माण्य केले.
काही दिवसानंतर एक अतिशय सुंदर स्त्री, तिच्या १५/१६ वर्षांच्या मुलासह बुद्धांना भेटायला आली. दोन शुभ्र घोड्यांच्या रशातून ती आली होती. त्यावेळी बुद्ध भिक्षेसाठी गेले होते. परत त्याना त्यांच्या बोरबार कालुदारी, सारीपृष्ठ व नागयमाला होते.
बुद्धांनी पाहिल्यावरोबर ओळखले की ती अंबापाली व तो जीवक होता. कालुदारी महिन्यापूर्वीच संघात दाखल झाला होता. त्याने तंत्र बुद्धांना सांगितले की, आयुष्यात इतकी सुंदर स्त्री त्याने प्रथमच पाहिली. सारीपृष्ठची तीच अवस्था होती. ते तिच्याकडे सर्च घालू शकत नक्ते. त्यांनी नजर जमीनीकडे नेली.
अंबापालीने सर्च बुद्धांच्या नरसेला नजर भिडवली. आजपर्यंत तिच्याकडे पाहणा-न्या नजर वासनेने, लोभाने भरलेल्या होत्या. ती बुद्धाना म्हणाली, "हे भगवंत! आज पहिल्यांदा निघाप डोळे मला पाहत आहेत. मी अंबापाली नि हा माझा पुत्र जीवक आहे."
बुद्धांनी जीवकांच्या वैद्यकीय विषयांच्या अभ्यासाची चोकीची केली. त्याने नम्रतेने उतरे दिली. तो एक हुशार मुलगा होता. अजातशत्रू प्रमाणे तोंही सम्राट बिबिसाराचा पुत्र होता. तो म्हणाला, 'माझा वैद्यकीचा अभ्यास पूर्ण झाला की तुमच्या सात्रिध्यात येऊन राहणार आहे.'
अंबापाली म्हणाली, 'यापूर्वी वाटले होते की त्यात धर्म-पुरोहितप्रमाणे तुमची भेट होईल. पण का कोणास टाळुक माझा हदयात इतकी वर्षे कांडलेले दुःख आज हलके झाले आहे.' तिच्या डोळ्यातून अश्रुंचा पूर्ण लोटला होता. ती संगत होती, 'म्हणा राजवैभवाचे आकर्षण नाही. आजचा माझा जीवनातला सर्वात आनंदाचा दिवस आहे.' अंबापाली ही प्रसिद्ध नर्तिका. राजाच्या प्रेमात पडली नि जीवकचा जन्म झाला. राजवाड्यात्यान सर्वानी तिच्या देव केला. त्यामुळे राजाने तिच्या स्वतंत्र व्यवस्था केली होती.
त्यानी तिच्या कथा शांतपणे ऐकून थेटली नि तिला म्हणले, 'अंबापाली! सौंदर्य उगते नि मावलते. इतर गोर्खप्रमाणे त्यालाही उदय आणि अस्त असतो. प्रसिद्ध याहू वेगळी नाही. फक्त शांती, आनंद आणि स्वतंत्र ही ध्यान-चित्तनाच


वसंतराव देशपांडे
डॉ. वसंतराव देशपांडे (मे २, इ.स. १९२० ; मूर्तिजापूर, ब्रिटिश भारत - जुलै ३०, इ.स. १९८३ ; पुणे, महाराष्ट्र) हे हिंदुस्तानी संगीतशैलीतील प्रसिद्ध गायक, मराठी संगीत रंगभूमीवरील अभिनेते होते.
वसंतराव देशपांड्यांनी असदअली खाँ, सुरेशबाबू माने, अमानतअली खाँ यांच्याकडे संगीताचे शिक्षण घेतले. प्रारंभीची चोवीस वर्षे त्यांनी संरक्षण हिशेब खात्यात नोकरी करीत संगीताची उपासना चालू ठेवली. या काळात त्यांनी संगीताच्या कार्यक्रमासाठी अफ्रिकेचा दौरा केला. तसेच पेडगावचे शहाणे, गुळाचा गणपती, दूधभात, अवघाची संसार वगैरे चित्रपटांसाठी पार्श्वगायन केले. त्यानंतर मात्र नौकरी सोडून त्यांनी पूर्णवेळ संगीताला वाहून घेतले. त्या काळात कट्यार काळजात घुसली या नाटकामुळे त्यांची लोकप्रियता अतिशय वाढली. सर्व प्रकारच्या गायकीवर आणि तबला, संवादिनी या वाद्यांवर त्यांचे प्रभुत्व होते. इ.स. १९८२ सालच्या अखिल भारतीय नाट्य संमेलनाचे ते अध्यक्ष होते.
संस्था[संपादन]
डॉ.वसंतराव देशपांडे यांच्या स्मरणार्थ महाराष्ट्रात अनेक संस्था निघाल्या आहेत. त्यांतल्या काही अश्या :
- डॉ. वसंतराव देशपांडे मेमोरिअल फाउंडेशन , चिंचवड (पुणे) (अध्यक्ष डॉ. रवींद्र घांगुर्डे) : ही संस्था इ.स. १९८९ सालापासून, दरवर्षी मेच्या पहिल्या आठवड्यात संगीत महोत्सव साजरा करते. या संस्थेने आजवर अनेक गुणी कलाकारांना संधी दिली व त्यांना घडविले.
पुरस्कार[संपादन]
- वसंतराव देशपांडे मेमोरिअल फाउंडेशन(चिंचवड) ही संस्था दरवर्षी तरुण उभरत्या गायकांना वसंतराव देशपांडे युवा पुरस्कार देते. मे २०१३ मध्ये झालेल्या २५व्या वर्षीच्या महोत्सवात नाट्यसंगीतासाठी लीलाधर चक्रदेव याला, आणि शास्त्रीय संगीतासाठी आर्या आंबेकर हिला 'डॉ. वसंतराव देशपांडे युवा पुरस्कार' देण्यात आले. २५०० रुपये रोख, स्मृतिचिन्ह, श्रीफळ आणि पुष्पगुच्छ असे पुरस्काराचे स्वरूप होते.
बाह्य दुवे[संपादन]
- "वसंतराव देशपांडे यांनी गायलेली गाणी" (मराठी मजकूर). आठवणीतली-गाणी.कॉम. (आधीच्या मूळ आवृत्तीत त्रूटी जाणवल्याने विदागारातील आवृत्ती दिनांक २५ जुलै २०१४ रोजी मिळविली).
- "वसंतराव देशपांडे यांनी संगीत दिलेली गाणी" (मराठी मजकूर). आठवणीतली-गाणी.कॉम. (आधीच्या मूळ आवृत्तीत त्रूटी जाणवल्याने विदागारातील आवृत्ती दिनांक २५ जुलै २०१४ रोजी मिळविली).


text: अशी काही तरी एम कविता होती ३ री ४ थी ला


text:
धृव पॅथॉलॉजीला ५ लाख रुपयांचा दंड – ज्वाला समाचार
Home/आरोग्य/धृव पॅथॉलॉजीला ५ लाख रुपयांचा दंड
धृव पॅथॉलॉजीला ५ लाख रुपयांचा दंड
Jwala Samachar September 16, 2020 आरोग्य, नागपूर Leave a comment 151 Views
लॅबमध्ये तपासणीचे काम स्थगित करण्याचे आदेश : सुविश्वास आणि मेट्रो लॅबला समज
नागपूर, ता. १५ : कोव्हिड संदर्भात आय.सी.एम.आर. च्या दिशानिर्देशाचे उल्लंघन केल्याने शहरातील रामदासपेठ येथील धृव पॅथॉलॉजी लॅबवर मनपा आयुक्त राधाकृष्णन बी. यांनी ५ लाख रुपयांचा दंड ठोठावला असून पुढील आदेशापर्यंत पॅथॉलॉजी लॅब मध्ये तपासणीचे काम आवश्यक पूर्तता होईपर्यंत स्थगित करण्याचे निर्देश दिले आहेत. आयुक्तांनी साथ रोग प्रतिबंधक कायदा १८९७ अंतर्गत ही कारवाई केली आहे.
सुविश्वास लॅब रामदासपेठ आणि मेट्रो लॅब धंतोली यांनाही नागपूर महानगरपालिकेद्वारे ताकीद देण्यात आली आहे. ऑनलाईन नोंदणीमध्ये तफावत, चाचणीची रियल टाईम नोंद नसणे याशिवाय बरेच अहवाल नोंदणीचे निरीक्षण न करता प्रलंबित असल्याची बाब लक्षात येताच मनपातर्फे नोटिसची कारवाई करण्यात आली होती.
मनपाचे अतिरिक्त आयुक्त संजय निपाने यांच्या नेतृत्वात पथकाने मनपाद्वारे कोव्हिड चाचणीची परवानगी देण्यात आलेल्या पॅथॉलॉजीची पाहणी केली. यामध्ये रामदासपेठ येथील धृव पॅथॉलॉजी, सुविश्वास लॅब आणि धंतोली येथील मेट्रो लॅबमध्ये आय.सी.एम.आर.च्या दिशानिर्देशानुसार एकूण चाचण्या व त्यानुसार करावयाच्या ऑनलाईन नोंदीमध्ये तफावत आढळून आली. यासोबतच लॅबमध्ये होणा-या कोव्हिड चाचणीची रियल टाईम नोंद होणे आवश्यक असताना लॅबमध्ये नोंद न करता अहवाल नोंदणीचे निरीक्षण न करता प्रलंबित ठेवल्याचे पथकाला निर्देशनास आले.
ध्रृव पॅथॉलॉजीच्या तपासणी मध्ये लक्षात आले की, महानगरपालिकेच्या आरोग्य विभागाला पॉजिटिव्ह रुग्णांची माहिती वेळेवर दिली जात नाही. ५, ६ आणि ७ सप्टेंबर ला १४०७ रुग्णांची तपासणी करण्यात आली परंतू फक्त ५७१ रुग्णांची माहिती मनपाला देण्यात आली आणि ८३६ रुग्णांबद्दल माहिती दिलीच नाही. अतिरिक्त आयुक्त श्री. संजय निपाने आणि वैद्यकीय आरोग्य अधिकारी डॉ. संजय चिलकर यांनी आयुक्तांच्या परवानगीने ही कारवाई केली. त्यांनी प्रयोगशाळाला आई.सी.एम.आर. निर्देशाप्रमाणे पॉजिटीव्ह रुग्णांची माहिती मनपाला दिण्याचे निर्देश दिले. तसेच मेट्रो लॅब आणि सुविश्वास लॅब ला समज देण्यात आली आहे.


भारतीय प्रमाणवेळ ठरवणारे रेखावृत्त खालील5 राज्यातून जाते:
1)उत्तरप्रदेश
2)मध्यप्रदेश
3)आंध्रप्रदेश
4)ओडिशा
5)छत्तीसगड
भारताची प्रमाण-वेळ ही वेळ जागतिक समन्वित वेळेपेक्षा५ तास ३० मिनिटे पुढे आहे. संपूर्ण वर्षाकरीता हा फरक कायम असतो. ही वेळ प्रयागराज वेधशाळेत मोजली जाते. इतर देशांप्रमाणे ॠतूनुसार या वेळेत बदल केला जात नाही. पण १९४१-४५च्या दुसऱ्या महायुद्धाच्या वेळी असा बदल करण्यात आला होता.
ही वेळ ८२.५° पूर्व या रेखांशावर असलेली स्थानिक वेळ आहे. अलाहाबाद शहराजवळील मिर्झापूर गावाच्या पश्चिमेला हा रेखांश आहे. मिर्झापूर आणि इंग्लंडमधीलरॉयल ऑब्झरव्हेटरी (ग्रीनविच) यांच्या वेळांत रेखांशानुसार साडेपाच तासाचा फरक आहे. राष्ट्रीय भौतिक प्रयोगशाळादिल्ली येथे आधुनिक उपकरणांचा वापर करून अधिकृत वेळ मोजली जाते. पूर्वी हे काम कुलाबा वेधशाळा करीत असे.
१५ एप्रिल २००६पासून श्रीलंकेने भारतीय प्रमाणवेळ वापरणे सुरू केले. पाकिस्तानची प्रमाणवेळ भारतीय प्रमाणवेळेपेक्षा अर्धा तास अलीकडची आहे.


ोदर सदस्यांना देण्यात येते. विशेष सभेसाठी एकूण जिल्हा परिषदेच्या १/५ सदस्यांची लेखी विनंती केली तरच विनंती केल्यापासून जिल्हा परिषदेच्या अध्यक्षांना ७ दिवसांच्या आत विशेष सभेची नोटीस काढावी लागते व ३० दिवसांच्या आत सभा घ्यावी लागते.
जिल्हा आमसभा –
जिल्हा आमसभेची बैठक मुख्य कार्यकारी अधिकारी बोलावितात. जिल्हा आमसभेच्या वर्षातून दोन बैठका होतात. जिल्ह्याच्या आमसभेचे अध्यक्ष जिल्ह्याचे पालक मंत्र, तर सचिव जिल्हाधिकारी असतात.
यात –१) जिह्यातील विविध विकासात्मक प्रश्नांवर चर्चा होते. २) जिल्हा परिषदेच्या अंदाजपत्रकाविषयी प्राथमिक स्वरुपाची चर्चा होते.
जिल्हा परिषदेची कामेः-
१) शेतक-यांना सुधरित बी-बियाणे पुरविणे.
२) शेती कसण्याच्या नव्या पध्दतीची माहिती शेतक-यांना देणे.
३) लघु पाटबंधारे, पाझर तलाव बांधणे व देखभाल करणे
४) चराऊ व कुरण राणांची देखभाल करणे.
५) सर्वांना शिक्षण मिळावे या हेतुने शाळा उघड्णे.
६) वाचनालये, ग्रंथालये, प्रदर्शने, मेळावे भरविणे.
७) प्राथमिक आरोग्य केंद्र तसेच दवाखाने स्थापन करणे.
८) साथीच्या रोगांचा प्रसार होऊ नये म्हणुन लसीकरण कार्यक्रम हाती घेणे.
९) गावा-गावांना जोडणारे पूल, रस्ते, शाळा बांधणे.
१०) आदिवासींसाठी आश्रम शाळा, मोफत वसतिगृहे चालविणे.
११) कुटिरोद्योग, हस्तउद्योग, शेतमालांवर प्रक्रिया करणारे उद्योग (लघु उद्योग) यांना जिल्हा परिषद प्रोस्ताहन देते.
जिहापरिषदेच्या उत्पन्नाची साधणेः-
१) राज्य सरकार प्रत्येक जिल्हा परिषदेस विकास कार्यासाठी ७५% अनुदान होते.
२) जिल्हा परिषदेच्या क्षेत्रातील महसूल उत्पादनाच्या ७०% अनुदान होते.
३) शासन कर्मचा-यांच्या पगारासाठी ७५% अनुदान देते.
४) पाणी पट्टी, मनोरंजन व करमणूक कर, यात्रेवरील कर, बाजार कर यांच्या पासून महसूल गोळा करणे.
५) राज्य शासन एकूण जमीन महसूलाच्या ७०% रक्कम जिल्हा परिषदेस देते. यापैकी ३०% रक्कम जिल्हा परिषद ग्राम पंचायतीस अनुदान रुपाने देते.
हिशेब तपासणी – लोकलेखा समिती व राज्यांचे महालेखापाल करतात.
जिल्हा परिषदेच्या समित्या
जिल्हा परिषदेचे कामकाज सुरळीत चालण्याची कामाची वाटणी १० समित्यामध्ये करण्यात आली आहे.
१) स्थायी समिती
२) कृषि समिती
३) वित्त समिती
४) बांधकाम समिती
५) आरोग्य समिती
६) शिक्षण समिती
७) समाज कल्याण समिती
८) महिला व बाल कल्याण समिति
९) पशु संवर्धन व दुग्ध विकास समिती
१०) जलसंधारण व पिण्याचे पाणि पुरवठा समिती कलम ७९०(अ) नुसार स्थापन करण्यात आली आहे.
१) स्थायी समिती – ही जिल्हा परिषदेतील सर्वांत महत्त्वाची समिती आहे. या समितीचे अध्यक्ष पद जिल्हा परिषद अध्यक्ष भूषवितात. विषय समित्यांचे सभापती या समितीचे सदस्य असतात. तसेच जिल्हा परिषद सदस्यांमधून ८ सदस्य निवडले जातात आणि २ तज्ञांचा समावेश होतो.
२) कृषी व सहकार एअसेच पशुसंवर्धन व दुग्ध विकास या दोन समित्यांचे पद जिल्हा परिषदेचा एक्च सदस्य भूषवितो.
३) समितीच्या सभापतींना दरमहा ४०००/- रु. मानधन मिळते.
४) समिती सभापतीला आपला राजीनामा जिल्हा परिषद अध्यक्षांकडे द्यावा लागतो.
५) कोणताही सदस्य एकापेक्षा अधिक समितीवर नसतो. निवडणूक एकल संक्रमणिय मताद्वारे प्रमाणाशिर प्रतिनिधित्वाची पध्दत वापरुन केली जाते.
६) एखादा सदस्य ३ बैठकांस किंवा सतत ६ महिने गैरहजर राहिल्यास त्याचे समितीवरील सदस्यत्व संपुष्टात येते.
७) अविश्वास ठरावाच्या तरतुदी जिल्हा परिषद अध्यक्षांप्रमाणेच असतात.
८) वित्त, बांधकाम, आरोग्य व शिक्षण या चार समित्यांचा सभापती हा जिल्हा परिषद उपाध्यक्ष असतो.
९) समाजकल्याण समितीचा अध्यक्ष अनुसूचित जाती/जमातीचा निर्वाचीत सदस्य असतो. यात अनुसूचीत जाती जमातींचे ५ सदस्य व इतर मागासवर्गियांचे ४ सदस्य असतात.
१०) महिला व बालकल्याण समितीचा सभापती निर्वाचीत महिला सदस्य असतो.
११) जलसंधरण व पिण्याचे पाणी पुरवठा या समितीचे अध्यक्ष जिल्हा परिषद अध्यक्ष हे असतात.
१२) जिल्हा परिषदेच्या विविध खात्यांचे प्रमुख हे त्या त्या विषय समितीचे पदसिध्द सचिव असतात. जसे अ) कार्यकारी अभियंता, बांधकाम विभाग हा जिल्हा परिषदेच्या बांधकाम समितीचा पदसिध्द सचिव असतो. ब) जिल्हा परिषद समाजकल्याण अधिकारी हा जिल्हा परिषदेच्या समाज कल्याण समितीचा पदसिध्द सचिव असतो.
१३) स्थायी समितीसह विविध विषय समित्यांचा सभापतीचा कार्यकाल २.५ वर्षे करण्यात आला आहे. (२ मार्च २००० च्या आद


text:
विल्यम कॅमेरॉन विली मॅककूल (२३ सप्टेंबर, इ.स. १९६१ - १ फेब्रुवारी, इ.स. २००३) हा स्पेस शटल कोलंबियाचा चालक होता.
मॅककूल अमेरिकन आरमारातील वैमानिक अधिकारी आणि एरोनॉटिकल अभियंता होता.
अंतराळयात्री
इ.स. १९६१ मधील जन्म
इ.स. २००३ मधील मृत्यू


text:
अ.भा वारकरी मंडळाची अशी ही सामाजिक बांधिलकी न.प. कर्मचारी, पेपर वितरक, हॉटेल कामगारांना केले मास्कचे वाटप - TejNewsHeadlines TejNewsHeadlines : अ.भा वारकरी मंडळाची अशी ही सामाजिक बांधिलकी न.प. कर्मचारी, पेपर वितरक, हॉटेल कामगारांना केले मास्कचे वाटप
अ.भा वारकरी मंडळाची अशी ही सामाजिक बांधिलकी न.प. कर्मचारी, पेपर वितरक, हॉटेल कामगारांना केले मास्कचे वाटप
राज्य व देशभरात कोरोना विषाणूचा वाढता प्रादुर्भाव रोखण्यासाठी अखिल भारतीय वारकरी मंडळाच्या वतीने आज गुरुवार दिनांक 23 एप्रिल रोजी परळी शहरातील विविध क्षेत्रातील कामगारांना अ.भा. वारकरी मंडळाचे मराठवाडा विभागीय अध्यक्ष ह.भ.प. रामेश्वर महाराज कोकाटे यांच्या हस्ते मास्कचे वाटप करण्यात आले.
आज गुरुवार दिनांक 23 एप्रिल रोजी अखिल भारतीय वारकरी मंडळ शाखा परळी वैजनाथच्या वतीने आयोजित कार्यक्रमात अ.भा. वारकरी मंडळाचे मराठवाडा विभागीय अध्यक्ष ह.भ.प. रामेश्वर महाराज कोकाटे यांच्या हस्ते परळी शहरातील नगर परिषदेतील सफाई कामगार, वर्तमानपत्र वितरक, हॉटेल कामगार यांना सोशल डिस्टसिंगचे पालन करून मास्क चे वाटप करण्यात आले.यावेळी बोलताना अ.भा. वारकरी मंडळाचे मराठवाडा विभागीय अध्यक्ष ह.भ.प. रामेश्वर महाराज कोकाटे म्हणाले की, अ.भा. वारकरी मंडळ शाखा परळी वैजनाथ नेहमीच सामाजिक कार्यात अग्रेसर असून वारकरी मंडळाने मास्क वाटपाचा घेतलेला कार्यक्रम अत्यंत कौतुकास्पद असून सामाजिक बांधिलकी जपली असल्याचे त्यांनी सांगितले. याप्रसंगी अ.भा. वारकरी मंडळाचे तालुका अध्यक्ष विश्वंभर महाराज उखळीकर, तालुका सचिव विश्वास महाराज पांडे, शहराध्यक्ष अशोक महाराज कराळे, शहर सचिव ज्ञानेश्वर महाराज कतारे, सुरेश महाराज मोगरे, अविनाश महाराज शिंदे, वृक्षराज महाराज आंधळे, गोविंद महाराज नंदनजकर, महादेव महाराज उखळीकर यांच्यासह वारकरी मंडळाचे पदाधिकारी उपस्थित होते.


्न करत असतो. जेणे करून तुम्हा सर्वानाचा वेळ वाया न जाऊ.
तसेच Bipin Rawat In Marathi हे लेख तुम्हाला कसे वाटले ते नक्की comment box मध्ये सांगा, जेणे करून आमच्या लेखात झालेली चूक आम्ही लवकर सुधारण्याचा प्रयत्न करू. जर मित्रांनो तुमच्या कडे Bipin Rawat बद्दल आजून काही माहिती असेल तर नक्की सांगा. कारण तुम्ही दिलेली बिपीन रावत यांची माहिती वरील लेखात समाविष्ट करूया.
तर मित्रांनो, वरील बिपीन रावत यांचे जीवनचरित्र या लेखातून तुम्हाला काही शिकायला मिळाले असेल तर तुम्ही नक्की सोशल मिडिया म्हणजे Facebook, Twitter आणि Whatsapp शेअर करा.


text:
ले तर बालविवाहाचा प्रश्नही आपसूकच निकाली निघतो. याशिवाय कुपोषित बालकांचा प्रश्न निकाली निघण्यासही या योजनेमुळे अप्रत्यक्षरित्या हातभारच लागत आहे.
मुलींच्या सुरक्षेत वाढ
घरापासून पाच किलोमीटर अंतरात शाळा असणाऱ्या विद्यार्थिनीला मानव विकास कार्यक्रमांतर्गत सायकल देण्याची व्यवस्था केली जाते. सायकल खरेदीसाठी या मुलींच्या बँक खात्यावर सरकारद्वारे साडेतीन हजार रुपये दिले जातात. या पैशांद्वारे त्या हवी तशी सायकल खरेदी करू शकतात. त्यांनी शिक्षण अर्ध्यावर सोडू नये हा यामागील उद्देश आहे. त्यामुळे गळतीचे प्रमाणही कमी झाले आहे. आठवी ते बारावीच्या मुलींना सायकल दिली जाते. विद्यार्थिनी गरजू हवी, एवढा एकच निकष त्यासाठी आहे. लहानग्या भावांना सायकलवर बसवून मुली शाळेत येतात. त्यांचा वेळ वाचतो. सर्वात महत्त्वाचे म्हणजे या मुली एकत्रितरित्या सायकलवर येत असल्याने त्यांची सुरक्षितताही वाढली आहे.
विद्यार्थिनींची सोय, एसटीला उत्पन्न
गावापासून पाच किलोमीटरहून अधिक अंतरावरील शाळेत जाण्यासाठी मानव विकास कार्यक्रमांतर्गत विशेष बस सुविधा पुरविली जाते. प्रत्येक तालुक्यात सात याप्रमाणे आठ तालुक्यांमध्ये ५६ बसेस धावतात. शाळा भरण्याच्या आणि सुटण्याच्या वेळेस बस सज्ज असतात. बसमध्ये प्रत्येक मुलीला बसण्यासाठी जागा मिळेल याची खबरदारी घेतली जाते. त्याव्यतीरिक्त जागा शिल्लक असली तरच अन्य प्रवाशांना बसमध्ये प्रवेश मिळतो. या बस प्रवासाचा खर्च राज्य मार्ग परिवहन महामंडळाला जिल्हा नियोजन समिती अदा करते.
सायकलवाटपाची स्थिती (२०१३-२०१९)
तालुका - लाभार्थी-खर्च (लाखांत)
सुरगाणा २५९३ ७२.०८
त्र्यंबकेश्वर २५२९ ७१.११
पेठ १८६८ ५८.१५
इगतपुरी ३२३५ ९१.३४
कळवण १७४७ ६८.३५
दिंडोरी ३२३५ ३१.४
बागलाण ३०६१ ९४.६८
नांदगाव ३२३२ ९९.८७
एकूण २१,५०० २३५.०१५
थेट बँक खात्यावर रक्कम
मानव विकासच्या विविध योजनांतर्गत येणारी आर्थिक मदत लाभार्थींना सुरुवातीच्या काळात धनादेशाद्वारे दिली जात होती. परंतु, हे लाभार्थी निरक्षर किंवा अल्पशिक्षित असतात. सर्वात महत्त्वाचे म्हणजे ते आदिवासी आणि अतिग्रामीण भागामध्ये राहावयास असतात. अनेकांना बँकिंग व्यवहारांची माहिती नसते. प्राप्त धनादेश त्यांच्याकडून चुरगळले जातात. काहीवेळा गहाळही होतात. अनेकदा मुदतीत वटविले जात नाहीत. त्यामुळे लाभार्थी प्रत्यक्ष लाभापासून वंचित राहतात. त्यामुळे लाभार्थींच्या खात्यावर थेट पैसे जमा करण्याची व्यवस्था नियोजन विभागाने केली आहे.
गतवर्षी १५ कोटी खर्च
अतिमागास भागाचा मानव विकास निर्देशांक उंचावण्यासाठी राज्य सरकारने सुरू केलेल्या या कार्यक्रमात गेल्या वर्षात नऊ योजनांवर १५ कोटींहून अधिक निधी खर्च करण्यात आला. त्यातील ८ वी ते १२वीपर्यंत शिक्षण घेत असलेल्या ४ हजार २७३ गरजू मुलींना सायकल वाटप करण्यात आले. त्यावर सुमारे दीड कोटींचा खर्च करण्यात आला. गाव ते शाळा वाहतूक बसेस सुविधा पुरवण्याची दुसरी योजनाही राबविण्यात आली. विद्यार्थिनींना शाळांपर्यंत पोहोचविण्याचे काम ५६ बसेस करत आहेत. ५ हजार ८५० मुलींनी या योजनेचा लाभ घेतला असून त्यावर ३ कोटी ९४ लाख रुपये खर्च करण्यात आले आहेत. गर्भवती मातांसाठी दोन योजना असून त्यावर ८ कोटी ७२ लाख खर्च करण्यात आले आहेत.
घरी प्रसूतीचे प्रमाण झाले कमी
आशा, आरोग्य सेविकांच्या माध्यमातून गर्भवती मातांचे ट्रॅकिंग केले जाते. त्यांना आरोग्य तपासणीसाठी वाहनाद्वारे प्राथमिक आरोग्य केंद्रांमध्ये आणण्यात येते. तेथे तज्ज्ञ डॉक्टरांद्वारे आरोग्य तपासणी करण्यात येते. जिल्ह्यातील ६४ प्राथमिक आरोग्य केंद्रांत महिन्याला दोन आरोग्य तपासणी शिबिरे घेतली जातात. आदिवासी भागात एका शिबिरावर १८ हजार रुपये तर बिगर आदिवासी भागात १६ हजार रुपये खर्च केला जातो. या शिबिरांमुळे गर्भवती महिलांची वेळच्या वेळी तपासणी होऊ लागली आहे. विशेष म्हणजे दवाखान्याबद्दलची भीती नाहीशी होऊन घरच्या घरी प्रसूती करण्याचे प्रमाणही त्यामुळे कमी झाले आहे.
मानव विकास कार्यक्रमात सहभागी तालुके
नाशिक -जळगाव-धुळे-नंदुरबार
सुरगाणा-चाळीसगाव-शिरपूर-अक्क्लकुवा
त्र्यंबकेश्वर- चोपडा-साक्री-अक्राणी
पेठ-जामनेर-धुळे -तळोदा
इगतप


text: DNA Live24 गुरुवार, मार्च ०२, २०१७ 0


text: आला.१९३० ते ३२ याकाळात लंडनमध्ये गोलमेज परिषदा घेतल्या गेल्या.त्यातुन


text:
कोरोनाचा 'प्रकोप' सुरु असतानाही बीड जिल्हा झाला ' अनलॉक'
मुख्यपृष्ठBreakingकोरोनाचा 'प्रकोप' सुरु असतानाही बीड जिल्हा झाला ' अनलॉक'
जिल्हाधिकारी रविंद्र जगताप यांचा नवा आदेश ..
बीड : - बीड जिल्ह्यात सध्या कोरोना विषाणूचा वाढता प्रकोप लक्षात घेता कोरोनाला थोपवण्यासाठी जिल्हा प्रशासनाने 10 दिवसांचे लॉकडाऊन लावले होते. मात्र या दहा दिवसांत किंचितही कोरोनाचे संक्रमण आटोक्यात आले नाही. उलट बीड जिल्ह्यात सरासरी 400 ते 450 च्या घरात दररोज कोरोना बधितांची संख्या वाढत आहे. यावरून लॉकडाऊन पुढे वाढणारच आशा चर्चा बीडकरांमध्ये रंगू लागल्या होत्या. मात्र उद्या पासून बीड जिल्ह्याचे लॉक उघडण्याचा निर्णय जिल्हा प्रशासनाने घेतला आहे. तसे आदेश जिल्हाधिकारी रवींद्र जगताप यांनी काढले आहेत.
यामुळे आता सार्वजनिक वाहतुकीसह चहाची दुकाने, टपऱ्या उघडता येणार असल्या तरी हॉटेल, रेस्टोरंट, मॉल, सार्वजनिक ठिकाणे बंदच राहणार आहेत. केवळ दहावी आणि बारावीच्या खाजगी क्लासेसला ५० % क्षमतेने परवानगी देण्यात आली आहे. आता सकाळी ७ ते सायंकाळी ८ यावेळेत बऱ्यापैकी व्यवहार सुरु ठेवता येणार आहेत. मात्र हॉटेल, रेस्टोरंट, मॉल, सिनेमागृहे, सार्वजनिक बगीचा आदी ठिकाणे बंदच राहणार आहेत. हॉटेल बंदी मधून चहा विकणाऱ्या छोट्या टपऱ्यांना वगळण्यात आले आहे, मात्र त्यांनी मास्क नसलेल्या ग्राहकांना चहा देऊ नये असे आदेश देण्यात आले आहेत. हॉटेल बंद करण्यात आल्या. तरी सकाळी ७ ते सायंकाळी ८ यावेळेत त्या सुविधा देऊ शकणार आहेत. तर रात्रीच्यावेळी जमावबंदी आदेश लागू करण्यात आले असून त्याचे उल्लंघन केल्यास १ हजार देण्यात आले आहेत.
हॉटेल बंद करण्यात आल्या असल्या तरी सकाळी ७ ते सायंकाळी ८ यावेळेत त्या पार्सल सुविधा देऊ शकणार आहेत. जिल्ह्यात रात्रीच्यावेळी जमावबंदी आदेश लागू करण्यात आले असून त्याचे उल्लंघन केल्यास १ हजार रुपये दंड आकारण्यात येणार आहे. विवाहासाठी ५० लोकांची परवानगी पण विवाहासाठी ५० लोकांची परवानगी देण्यात आली आहे, मात्र त्यासाठी अगोदर स्थानिक पोलीस निरीक्षकांची परवानगी घ्यावी लागणार आहे. तसेच विवाहास उपस्थित राहणार्या ५० व्यक्तींची यादी आणि त्या प्रत्येकाचे कोरोना तपासणी केल्याचे अहवाल सोबत ठेवावे लागणार आहेत.वैद्यनाथ आणि योगेश्वरी मंदिर उघडणार जिल्ह्यातील योगेश्वरी आणि वैद्यनाथ मंदिर सकाळी ७ ते दुपारी १२ या वेळेत हि मंदिरे खुली राहणार आहेत.


text:
फन झोनच्या सभागृहात जमलो.
गुरुजीनी पूजा सांगितली, मिठाई वाटली गेली आणि सान्या पर्यटकांना नवनवीन खेळ खेळ्यासाठी पर्यटकांना बोलावण्यात आलं.
त्यानंतर खाली मुख्य दरवाज्यापाशी फटाक्यांच्या आतषबाजीसाठी येण्याचे सांगण्यात आले. लहानथोरांनी फटाक्याचा आनंद घेतला. एकंदरीत आजचा दिवसाची सांगता छान झाली.
२७ तारखेला नुकतच फटफटू लागल्यावर म्हणजे सकाळी सातच्या सुमारास आम्ही रिसॉर्टच्या आजूबाजूच्या परिसर सोबत एक वाटाड्याघेऊन पायी हिंडण्यास छोटासा ट्रॅक म्हणाना . करण्यास निघालो. रिसॉर्टच्या मुखदारामधून बाहेर पडल्यावर शहराकडे जाण्यासाठी डावीकडे रस्ता होता तर आम्ही उजव्याबाजूला वलून रिसॉर्टच्या मागील बाजूला जाऊलागलो. रस्याबाजूच्या उतारावर अधूनमधून टुमदार बंगलेदिसत होते. बहुतेक बंगल्यांचे मालक भारतीय सेनादलांतून निवृत्त झालेले होते. आता आम्ही रस्याच्या उजव्याबाजूला क्रॉसकंट्री जाऊ लागलो. मोकव्या शेतातून जाताना सकाळचा गारवा जाणवू लागला.
नौकुचीयातालच्या नितळ पाण्यात शेजारील डोंगर (टेकडी नक्षे) आपली छबी न्याहाळताना.
वाटाड्यासोबत बोलत बोलत आमच्या शेजारचे मोकव्या मेदानाची जागा गर्द झाडीने केवळ घेतली हे समजलच नाही. मध्येच तीव्र चढ तर मध्येच अतितीव्र उतारावर आम्ही अधूनमधून साखळी करून चढत – उतरत होतो. आमचा वाटाड्याही आम्हा मुंबईकरांची गाम्मत (की फजिती) पहात होता. अखेर आम्ही एका पाणवठ्या समोरच्या मोकव्या जागी आलो.
त्या जागेत बरीचशी पोटी ठेवली होती व समोरच उंचावर तंबू बांधलेले होते. या भागात उन्हाळ्यात विविध अँडक्नेचरस खेळलांचे प्रशिक्षण दिले जाते. त्या पाण्यावरील तरंगांचा स्वरालीला एक छानसं छायाचित्र मिळालं.
तेथून पुढे रस्त्यात एक छानसा बरीचा लागला. विविध झाडं, फुलं पहात साधारणतः पावणे नऊच्या सुमारास आम्ही आमच्या खोल्यांवर परतलो. टुपारच्या भोजनाच्या वेळी रेस्तोराँच्या कर्मचायाना पाच – साडेसातच्या सुमारास तयार राहण्यास सांगितले.
No Smoking Area –
Smoking Here is an Offence
गेले चार दिवस सकाळ संध्याकाळ आमच्या जिभेचे चोचले पुरवणाया बल्लवाचार्यचे आभार मानून स्थांत्यासोबत एक सामूहिक छायाचित्र काढलं. एक प्रकारची कृतज्ञता स्थांत्या डोळ्यात दिसली. देशाच्या कानाकोपन्यातून आलेले हे कर्मचारी या छोट्याशया कृतीने खूप सुखावले. आणि आमच्या सहलीच सार्थक गाडी आली. घाट उतरून आल्यावर काठगोदाम, साडेसात्या सुमारास हलद्वानी, पुन्हा २४ तारखेला ज्या हॉटलात नाश्ता केला तेव आताही उघडले होते. पुन्हा स्वाच जागी बसून उपहार केला... पंत नगरचा टाटा मोटर्सचा कारखाना. चार दिवसापूर्वी असाच सकाळच्यावेळी पहिल्या पाळीला जाणारा कामगारवर दिसला होता..... जाताना रात्री झोपेत पार केलेला गंगा नदीवरचा पूल भर दुपारी वेगळ्याच दिसला.... मेरठ शहर... गाजियाबाद ... अक्षरधाम, श्रांतिवन, फिल्म उलगडावी तशी तीच दृश्य परतीच्या मार्गवर दिसत होती. दुपारी तीनच्या सुमारास आम्ही नवी दिल्ली स्थानकावर पोहोचलो.
अखेर आम्ही २८ तारखेच्या राजधानी एक्सप्रेसने दिल्लीहून निघून २९ तारखेला सकाळी मुंबईत पोहोचलो. सुरुवातीला अडचणी निर्माण करणाया प्रवासाचा शेवट सुखद झाला.
जग सुंदर आहे. पण त्याचे सौंदर्य खुलवणारे शब्द व दृष्टी आपल्याला लेखक अभि करी देतात.
केशवसुत महणतात
पाणिस्पर्शच आमुचा शकतसे वस्तूंप्रती घावया –
सौंदर्यतिशया, अशी वसतसे जाहू करांमजि या;
लेखकांच्या आणि कवीच्या शब्दस्पर्शनी आम्हाला आमच्या आजूबाजून्या निसर्गातले आणि निर्जिव दगडांतने, पाण्यातले सौंदर्य "जाणवू" लागले. प्रवासवर्णने वाचून आपलेही पाय शिवशिवायला लागतात, त्यानाही ओढ लागते त्या त्या दिशांची, त्या त्या देशांची.
ई साहित्यचा प्रवासवर्णन विभाग काहीच्या मते खूप समृद्ध आहे. जगातले अनेक देश, भारतातली अनेक राज्ये आणि महाराष्ट्रातले अनेक जिल्हे आणि किल्ले यांची सखोल आणि सचित्र माहिती देणारी भरपूर पुस्तके ई साहित्यने प्रकाशित केली. पण आम्ही अजिबातच समाधानी नाही. महाराष्ट्रातला प्रत्येक जिल्हा, प्रत्येक तालुका आणि प्रत्येक गाव सुंदर आहे. आणि त्यांच सौंदर्य पाहू शकेल असा कोणीही दिव्यदृष्टीचा पाईक आमच्या या "मी पाहिलेला…" सिरीजमळ्ये भाग घेऊ शकतो.
आपण जिथे कुठे प्रवास केला असेल, त्यांच वर्णन द्या.
आपण आपल्या गावांच वर्णन द्या.
आपण आपल्या आवड


text:
अज्ञात वाहनाच्या धडकेत दुचाकी चालक ठार – eNavakal
सेलू – परभणी रस्त्यावरील जलशुध्दीकरण जवळ एका अज्ञात वाहनाने दुचाकी चालकास धडक दिल्याने नांदेड येथे उपचारासाठी नेत असतांना वाटेत वसमत जवळ निधन झाले. हि घटना २१ मार्चच्या रात्री ८ वाजून ३० मिनिटांच्या सुमारास घडली असून मयतावर मुळ गावी निपाणी टाकळी येथे दि. २२ मार्च रोजी दुपारी २ वाजता अंत्यसंस्कार करण्यात आले आहे.
सेलू तालुक्यातील निपाणी टाकळी येथील राजेभाऊ बापुराव चिंचाणे (वय ४२ वर्षे) हे आपल्या दुचाकी वरून सेलूहून गावाकडे जात असताना एका अज्ञात वाहणाने त्याना जलशुध्दीकरण परिसरा जवळ जोरात धडक दिल्याने दुचाकी वरून कोसळून गंभीर जखमी झाले. एका क्रुझर चालकाने त्याना सेलू येथील उपजिल्हा रुग्णालयात आणले परंतू प्रकृती गंभीर असल्याने लगेच परभणी व तेथून नांदेड येथे उपचारासाठी नेत असतांना वाटेत वसमत जवळ रात्री १ च्या सुमारास निधन झाले. परभणी येथील शासकीय रुग्णालयात शवविच्छेदन करण्यात आल्यावर गुरुवारी निपाणी टाकळी येथे त्यांच्यावर दुपारी दोन वाजता अंत्यसंस्कार करण्यात आले. मयत राजेभाऊ चिंचाणे यांच्या पश्चात आई, वडील, पत्नी,दोन मुलेअसा परिवार आहे.
अपघातात मयत झालेल्या राजेभाऊ चिंचाणे यांचा मुलगा प्रतिक चिंचाणे याची दहावीची परीक्षा सुरु आहे. घटनेच्या दिवशी गुरुवारी आयसीटीचा पेपर ११ ते १ या वेळात होता. घरी वडीलाचे प्रेत येण्याचे माहित असतांना सुध्दा प्रतिक चिंचाणे याने दहावीचा पेपर देण्याचे ठरविले. आणि हुंदके देत आयसीटीचा पेपर दिला. पेपर दिल्यानंतर गावाकडे निपाणी टाकळी येथे पोहचल्यावर वडील राजाभाऊ चिंचाणे यांच्यावर अंत्यसंस्कार करण्यात आला. प्रतिकच्या धैर्याचे आणि अपघाती निधनामुळे गावकरी हळहळ व्यक्त करीत होते.
मोहम्मद शमीला बीसीसीआय कडून क्लीन चिट
ठाण्यात आज 'शून्य सावली'
मुंबई – आपली सावली कधीही आपली साथ सोडत नाही, असे म्हटले जाते. मात्र, आज शुक्रवारी शुन्य सावलीचा दिवस असल्याने ठाणेकरांची सावली अदृश्य होणार असल्याची...
नालासोपार्‍यात दारूच्या नशेत मित्रानेच मित्रावर झाडली बंदुकीची गोळी
Author Team NavakalPosted on June 9, 2018 June 8, 2018
वसई – मद्यधुंद अवस्थेत तिघा मित्रांनी आपल्याच मित्राची गोळी घालून हत्या केल्याची घटना नालासोपार्‍यातील पेल्हार, वणवठेपाडा स्थित एका चाळीच्या रूममध्ये गुरुवारी रात्रीच्या सुमारास घडली...
चंद्रपूर – चंद्रपूर जिल्ह्यात वाघाच्या हल्ल्यात शेतकऱ्याचा मृत्यू झाल्याची दुर्दैवी घटना घडली आहे. वरोरा तालुक्यात वाघाच्या हल्ल्यात पीक राखणीसाठी गेलेल्या एका शेतकऱ्याचा मृत्यू झाला आहे. देवराज जीवतोडे...
आणखी एका वाघाचा आढळला मृतदेह
अमरावती -वाघांच्या मृत्युच्या घटनेत वाढ होत असतानाच आज सकाळी चिखलदरा तालुक्यातील मोथा गावाजवळ वाघाचा मृतदेह आढळून आला. वाघाच्या मृत्यूचे कारण अद्याप स्पष्ट झालेले नाही. मात्र...


text:
महत्त्वाच्या घटना आणि घडामोडी
 एप्रिल १८ - बोलेस्लॉ पहिला क्रॉब्री पोलंडच्या राजेपदी.
जन्म
 ऑगस्ट २८ - गो-राइझाइ, जपानी सम्राट.
मृत्यू
 डिसेंबर १५ - बेसिल दुसरा, बायझेन्टाईन सम्राट.
शोध
निर्मिती
समाप्ती
इ.स. १०२५
इ.स.च्या १०२० च्या दशकातील वर्षे
इ.स.च्या ११ व्या शतकातील वर्षे
इ.स.च्या २ ऱ्या सहस्रकातील वर्षे


text: शिवसेनेच्या या आक्रमक भूमिकेनं राणे आणि भाजपची चांगलीच अडचण झाली आहे.


text:
महत्त्वाच्या घटना आणि घडामोडी
जन्म
मृत्यू
शोध
निर्मिती
समाप्ती
इ.स.पू. ४०३
इ.स.पू.चे ४०० चे दशक
इ.स.पू.चे ५ वे शतक
इ.स.पू.चे १ ले सहस्रक


text:
व बुरशीनाशकांचा अतिरेकी वापर थांबवून सेंद्रिय शेतीस प्रोत्साहन द्यावे. शेतकऱ्यास खतांवरील सबसिडी कमी करणे व दिवंगतनेत्यांच्या नावाने अनुत्पादक लाखो - करोडो रू. च्या योजना बाद करणे.
कृषी संशोधन,
कृषी शिक्षण व कृषी विस्तार ज्ञान प्रसार
यासाठी चांगले बजेट, नियोजन आवश्यक आहे. संशोधन पुनरावृत्तीचे (Repeat) नसावे. कृषी शास्त्र हे व्यवहारी उपयुक्त प्रभावी कठीण कला आहे. तेव्हा नुसते मुलभूत संशोधन जरी महत्त्वाचे असले तरी माणसाच्या मुलभूत गरजा शेतीवर अवलंबून असल्याने शेतीतील संशोधन हे व्यवहारी किफायतशीर, उपयुक्त व बहुआयामी असावे.
कृषी अर्थसंकल्प दरवर्षी स्वतंत्र मांडावा
जसा देशाचा अर्थसंकल्प असतो तसा भारत देशाची ७०% जनता कृषीवर अवलंबून आहे. सर्व देशाचे उद्योगधंदे, कारखानदारी शेतीच्या कच्च्या मालावर अवलंबून आहे. तेव्हा शेतीसाठी स्वतंत्र केंद्रीय अंदाजपत्रक व सर्व राज्यातील कृषी अंदाजपत्रके असावीत. हा प्रयोग असल्याने वेळोवेळी बदल करून त्याची कार्यवाही करून त्याची निगराणी (Vigilance) ठेवावी. पारदर्शक पब्लिक अकौंट कमिटी असावी. दुष्काळमुक्त पर्यायी पिके शोधावीत. यासाटी स्वतंत्र खाते असावे. जसे शेवग्याने ३०० प्रकारचे रोग बरे होतात. शेवगा हा हलक्या जमिनीत कमी पाण्यावर, उष्ण हवामानात येतो आणि याचा जर आपल्या आहारात उपयोग केला तर ३०० प्रकारचे रोग येत नाहीत व आले तर बरे होतात. म्हणजे घरटी एक शेवग्याचे झाड शेतामध्ये किंवा परसात असेणे गरजेचे आहे. अशा विविध पिकांचा शोध, उचित तंत्रज्ञान व त्याचा प्रसार झाला म्हणजे 'अच्छे दिन आनेवाले नही तर येणारच !' गुजरातमधील मणीनगर या उपनगरातून मोदी हे तीन वेळा निवडून आले. त्या शहराला २०१५ मध्ये १०० वर्ष पूर्ण होत आहेत आणि हे गुजरातचे मॉडेल झाले आहे. तेव्हा भारत हा जगाचे मॉडेल होईल, समृद्धीचे मॉडल होईल, भारताचा आदर्श संपुर्ण जग घेईल, म्हणजेच जग सुधारेल. अतिरेकी हल्ले, दहशतवाद, स्पर्धा संपेल. माणुसकीचा झरा वाहील व भारत जगाचा आर्थिक, अध्यात्मिक गुरू होईल !


''जिमी, पिंटय़ा, लाडी आणि इतर अनेक कुत्र्यांच्या सहवासानंतर माझ्या आयुष्यात आलेला फ्रॉइड वयानं तसा लहानच, पण खूप जाणता! घरात मी कितीदा बोलवूनही ढिम्म न हलता आरामात पडून राहाणारा फ्रॉइड बाहेर फिरायला गेल्यावर दर काही पावलांनी मागे वळून मी सुखरूप आहे ना, याची खात्री करून घेतो! त्याच्याबरोबर फुलणारं मैत्र फार तर बारा-चौदा वर्षांचं असणार आहे याची मला जाणीव होते आणि त्याबरोबरच त्यातला प्रत्येक क्षण किती अमूल्य आहे याचीही.. माझं पूर्ण विश्वच आता 'फ्रॉइडमय' झालंय!'' सांगताहेत होमिओपॅथी, मानसोपचार व लैंगिक समस्याविषयक तज्ञ डॉ. ऊर्जिता कुलकर्णी.
''अरे फ्रॉइड इकडे ये ना.. माझ्याजवळ बैस सोफ्यावर.. थंडी वाजणार नाही मग तुला''
स्वयंपाकघराच्या टेबलाखालून माझ्याकडे टक लावून बघत बसलेल्या फ्रॉइडशी मी बोलतेय हा लेख लिहिताना.. तो नेहमीप्रमाणे कानांची टोकं हलवून त्याला ऐकू आलंय हे दाखवतोय. जागेवरून तसूभरही न हलता, डोकं त्याच्या दोन हातांच्या किंवा पुढच्या पायांमध्ये खुपसून शांतपणे पडून आहे..
त्याच्या मस्तकाएवढंच- त्याचं कपाळ- त्याचं काळं कुळकुळीत विदूषकाच्या गोळय़ासारखं नाक. इवलासा असलेला फ्रॉइड अचानक असा महाकाय कसा काय झाला, हा प्रश्न त्यालाच मी अनेकदा विचारते. खेळताना, चालताना, शेजारी नुसतंच बसल्यावर त्याचं तोंड हातात घेऊन त्याच्या मनसोक्त पाप्या घेताना, त्याच्या गहिऱ्या पिंगट, किरमिजी, चॉकलेटी डोळय़ांत खोलवर बघत, त्याचा म्हणून असलेला एक सुवास आपल्यात भरून घेताना, ''कधी मोथी झाली तू? माझी छोटी.. कशाला मोथी झाली गं तडी!'' असं बडबडताना फ्रॉइड मात्र एक सुस्कारा सोडत, 'आता ही वेडी बाई वाट्टेल ते बडबडेल' असा काहीसा विचार करत, मला चक्क वेडय़ात काढत असावा. खूप हसू येतं या सगळय़ाचं. महत्त्वाचं, फ्रॉइडच्या अस्तित्वाबद्दल अतिशय कृतज्ञ वाटत राहातं.
फ्रॉइड माझा दीड वर्षांचा जर्मन शेफर्ड कुत्रा. माझा सखा, सवंगडी, सोबती. इंग्रजीत म्हणतात तसा माझा 'सोलमेट'! प्रश्न इतकाच पडतो, की त्यानं ही सोबत निवडायला इतका वेळ का लावला असावा?
प्राणी-पक्षी-निसर्ग यांचं वेड जन्मत:च बहुतेक प्रत्येकाला असतं. बालवाडीत जाण्याच्या आधीच्या वयापासून मलाही कुत्री, मांजरं, पक्षी, यांचा प्रचंड लळा होता आणि आहे. आम्ही राहायचो त्या ठिकाणी दोन गलेलठ्ठ जर्मन शेफर्ड कुत्री असायची 'जिमी' आणि 'पिंटय़ा'. त्यांच्या अंगावर बसून राहात्या जागेला फेरफटका मारणं दोघांच्या अंगावर अंग टाकून लोळत राहाणं, पकडापकडी खेळणं, त्यांना फुलं गोळा करायला नेणं, मी इतर मित्रांशी खेळून येईपर्यंत त्यांना माझी नेहमीची बाहुली, बास्केट इत्यादींची राखण करत बसवणं आणि परत आल्यावर खूप पाप्या देऊन त्यांना कुरवाळणं, असेच दिवस संपायचे. या दोन्ही कुत्र्यांची खासीयत म्हणजे हे अतिशय तिखट, रागीट. भल्याभल्यांची नुसत्या भुंकण्यानं भीतीने गाळण उडवणारे. सगळीकडे शिकारी कुत्री म्हणून प्रसिद्ध असणारी ही जोडगोळी माझी मात्र खास दोस्त मंडळी. मी एकटीच चुकूनही त्या बंगल्याचं मोठं फाटक उघडून किंवा त्याच्या फटीतून बाहेर जायला लागले, तर माझे कपडे धरून मला परत आणून, गुपचूप इथे खेळ असं सांगत जिमी आणि पिंटय़ा आजूबाजूला उडय़ा मारत राहायचे. खरंतर ही दोन्ही कुत्री आम्ही जिथे राहायचो त्या घरमालकांची. दोस्ती मात्र माझ्याशी!
त्यानंतरच्या शालेय आयुष्यात लपवून मांजरांना घरात घेणं, त्यांच्या पिल्लांना वेगवेगळय़ा रिबिनी बांधणं, बाबांकडून हट्टानं माळय़ावरचं कशाचं तरी खोकं खाली काढून घेऊन त्यात त्यांच्यासाठी सुंदर, आरामदायक, मऊसूत घर बनवणं, हे माझे आवडीचे उद्योग. तशीच गंमत कोंबडीच्या 'चू-चू' करत दोन घरांच्या मधल्या जागेतून आडव्यातिडव्या पळणाऱ्या पिल्लांची. कोंबडी काही पिल्लांच्या जवळ फारशी येऊ देत नसे. लगेच कांगावा करत, पंख फडफडवत मागे येई. तिला चुकवून, भल्या थोरल्या टोपल्याखालून पिल्लं काढून, ती मांडीवर घेऊन बसणं म्हणजे सुख असायचं. कोंबडीबाईंची चाहूल लागली, की गडबडीत टोपलीखाली ती पिल्लं पुन्हा ठेवायच्या धावपळीत सगळीच पिल्लं बाहेर


text:
प्रादेशिक नेतृत्व खच्चिकरणाचे धोरण ! (पुर्वार्ध) - Lokmanthan.com
Home / दखल / संपादकीय / प्रादेशिक नेतृत्व खच्चिकरणाचे धोरण ! (पुर्वार्ध)
प्रादेशिक नेतृत्व खच्चिकरणाचे धोरण ! (पुर्वार्ध)
Dainik Lokmanthan October 10, 2019 दखल, संपादकीय
महायुती आघाडीच्या राजकारणात प्रादेशिक नेतृत्व खुंटीत ठेवण्याचे धोरण जोमाने राबविले जात आहे. सत्ता स्थानावर पोहचण्यासाठी राजकीय प्रवाहातील अडथळे पार करण्यासाठी प्रादेशिक नेतृत्वाचा पुलासारखा वापर केला जात असल्याचे दिसत आहे. एकेकाळी महाराष्ट्राच्या राजकारणात मोठा भाऊ असलेल्या शिवसेनाही भाजपा नेतृत्वाच्या नजरेत प्रादेशिक पक्षच आहे.या भावनेतून शिवसेनेचे खच्चीकरण सुरू झालेच आहे. दुसारीकडे सदाभाऊ खोत यांना भाजपाचा मांडलिक बनवून राजू शेट्टी आणि त्यांच्या पक्षाचे खच्चिकरण केले, आता राष्ट्रीय समाजवादी पक्ष आणि महादेव जानकर हे सुपात आहेत. जे महायुतीचा धर्म प्रामाणिकपणे पाळू शकत नाहीत त्यांच्याकडून जनतेप्रती निष्ठेची अपेक्षा कशी करायची?
खोटे अश्‍वासन देणार्या ढोंगी नेत्यांना स्थानिक जनतेनीच धडा शिकवायला पाहीजे. पाच वर्ष तोंड न दाखवणारा फोन न उचलणारा, भेट घेण्यासाठी शिव मंदीराबाहेर असलेल्या नंदीप्रमाणे नृत्याच्या दालनाबाहेर येरझार्‍या घालणार्‍या पिए नावाच्या भाटाला पुजण्याची आपल्याच मतदारांवर आणणार्‍या प्रवृत्तीच्या नेत्यांची पिलावळ आजच्या राजकारणात सर्वच पक्षांमध्ये कमी अधिक प्रमाणात हैदोस घालते आहे.आज कधी नव्हे ती राजकारणात बेदीली माजली आहे.राजकारण जनतेलाच फसवते असे नाही तर एकमेकांना फसविण्याचा नवा धर्म राजकारणात स्थापन झाला आहे.कुठल्याही राजकीय पक्षाला स्वबळावर सत्तेत येण्याचे दिवस आता कालबाह्य ठरले आहे. जनतेचा राजकारण्यांवर यत्किंचितही विश्‍वास राहीलेला नाही.जनतेच्या पदरात प्रत्येकवेळी विश्‍वासघाताचे दान राजकीय नेत्यांनी टाकले, त्याची ही प्रतिक्रीया आहे.एकहाती सत्ता मिळत नाही म्हणून अन्य राजकीय पक्षांशी हातमिळवणी करून निवडणूकीचे राजकारण करण्याची पध्दत भारतीय राजकारणात सुरू झाली.जवळपास साठ वर्ष भारतावर निर्विवाद सत्ता भोगलेल्या काँग्रेसला जनतेला नाक ारण्यास सुरूवात केल्यानंतर प्रथमतः या देशात अशा आघाडीच्या राजकारणाचा उदय होऊ लागला.सोबतच प्रादेशिक पक्षांचाही जन्म होऊ लागला.हा काळ खर्‍या अर्थाने भारतीय राजकारणाच्या संक्रमणाचा काळ ठरला. स्वतःला राष्ट्रीय म्हणविणारे राजकीय पक्ष नव्याने वाढू लागलेल्या प्रादेशिक राजकीय पक्षांची उंबरे झिजवू लागली. ज्या प्रदेशात जो प्रादेशिक पक्ष प्रबळ असेल त्याला सोबत घेऊन निवडणूकीचा फड रंग विला जाऊ लागला. कुणी कुणासोबत जायचे यातून समविचारी, समान कार्यक्रम अशा काही नव्या संकल्पनांचाही उदय झाला. आणि भारतीय राजकारणाचे सरळ दोन गट पडले. धर्मनिरपेक्ष आणि हिंदूत्ववादी. यात पुन्हा अनेकदा डाव्या आणि तत्सम विचाराच्या मंडळींनी या दोन्ही गटांशी समान अंतर ठेवून राजकारण केले आणि करीत आहेत. हे समान अंतर सोईच्या राजकारणाचा एक भाग आहे.म्हणूनच राजकारणातील सोईप्रमाणे अस्तित्वात असलेल्या दोन्ही गटांच्या विरोधात तिसरी शक्ती उभी राहण्याचा प्रयत्न अधूनमधून करीत असते.
राष्ट्रीय काँग्रेस आणि भारतीय जनता पक्ष या आघाडीच्या राजकारणाचे प्रमुख उदगाते. त्यात डावे आणि नंतरच्या काळात उत्तर भारतातील यादव, मायावती, लालू, नितिशकुमार, तिकडे ममता, पटनाईक, चौताला, बादल दक्षिण भारतातील जयललिता,चंद्राबाबू, एन. टी. रामाराव, करुणानिधी, देवेगौडा आणि उत्तर दक्षिण मध्ये सुवर्णमध्य साधण्यासाठी नेहमीच धडपड करणार्‍या महाराष्ट्रातील शरद पवार, शेकापचे जयंत पाटील, कम्युनिस्ट आणि अलिकडच्या काळात राजू शेट्टी, महादेव जानकर या पक्षाची सत्ता एकहाती ठेवणार्‍या नेत्यांनी खर्‍या अर्थाने आघाडीच्या राजकारणाला बळ दिले आणि उपभोगही घेतला. या मंडळींच्या सोईच्या राजकारणामुळे प्रादेशिक अस्मितेला प्रतिष्ठा प्राप्त झाली हे खरे असले तरी राष्ट्रीय राजकारणाचे मात्र नुकसान झाले. राष्ट्रीय पक्षांसोबत युती किंवा महाआघाडीत आपल्या राजकीय गरजेनुसार सहभागी झालेल्या या समविचारी मंडळींनी इप्सित साध्य करून एकतर साथ सोडली किंवा दबावतंञाचा वापरा करून राष्ट्रीय पक्षांना अंकीत केले.
जनतेशी राष्ट्रीय पक्षांनी केलेल्या प्रतारणेची ही परतफेड म्हटले तरी वावगे ठरणार नाही. निसर्गाचे चक्र आपल्या


text:
ळे आज आपलं जीवन आणखीन सोपं झालाय… यासाठी या सैन्यांना धन्यवाद नक्की द्यायला हवा…
← प्रिय BMC, मुंबईतील पावसाचे हाल वाचवायचे असतील तर प्लिज हे वाचा…!
कुठल्याही परिस्थितीत हार न मानणारी 'मुंबई'ची स्पिरिट…! →
August 1, 2018 इनमराठी टीम 0
भावेश जोशी : सर्वांनी नकारात्मक रिव्ह्यूज दिलेला, परंतु आवर्जून बघायलाच हवा असा
हिंदू संस्कृतीनुसार जुगार खरंच वाईट आहे की चांगला???
June 3, 2017 इनमराठी टीम 0


मुंबई वृत्तान्त
ठाणे वृत्तान्त
महामुंबई वृत्तान्त
नाशिक वृत्तान्त
नागपूर वृत्तान्त
नगर/पश्चिम महाराष्ट्र वृत्तान्त
- कोल्हापूर महापालिकेची बँक हमी प्रदूषण नियंत्रण मंडळाकडून जप्त
- 'आयआरबी' कर्मचा-यांना टोप गावातून पिटाळले
मराठवाडा वृत्तान्त
रविवार वृत्तान्त
विदर्भरंग
मोस्ट कमेन्टेड
- जेमतेमांचा जश्न
- शिवसेनेला अजिबात महत्त्व नको, ही तो श्रेष्ठींची इच्छा!
- कुठे नेऊन ठेवणार महाराष्ट्र?
- देवेंद्र फडणवीस राज्याचे १८ वे मुख्यमंत्री
- नवाझ शरीफ यांना निमंत्रण, मोदींना मात्र नाही!
- सोहळ्यासाठी गुजरातमधूनही पोलिसांचा फौजफाटा
- खडसे, तावडे, मुनगंटीवार, पंकजा मुंडे मंत्रिमंडळात; दिलीप कांबळेंचीही वर्णी
- सरदार पटेलांशिवाय महात्मा गांधी अपूर्ण- नरेंद्र मोदी
मोस्ट रीड
- राजवाडा नाही, तीन मजले तीन कुटुंबांसाठी!
- देवेंद्र फडणवीस राज्याचे १८ वे मुख्यमंत्री
- शिवसेनेला अजिबात महत्त्व नको, ही तो श्रेष्ठींची इच्छा!
- कुठे नेऊन ठेवणार महाराष्ट्र?
- जेमतेमांचा जश्न
- खडसे, तावडे, मुनगंटीवार, पंकजा मुंडे मंत्रिमंडळात; दिलीप कांबळेंचीही वर्णी
- फोटो गॅलरी : गेली शान, तरी आलिशान!
- मोदी आणि शहांची माफी मागा - शिवसेनेची कोंडी करण्याची भाजपची रणनिती
कोलकात्याच्या ईडन गार्डनवरील तिसऱ्या कसोटीच्या आज (गुरूवार) दुस-या दिवशी सकाळच्या सत्रातच इंग्लंडने यश मिळवत भारताचा पहिला डाव ३१६ धावांत आटोपला. काल (बुधवार) पहिल्या दिवशी भारताची इंग्लंडने ७ बाद २७३ अशी बिकट अवस्था केली. त्यानंतर आज सकाळी इंग्लंडच्या मॉन्टी पानेसरची फिरकी आणि जेम्स अँडरसनच्या भेदक माऱ्यासमोर भारतीय फलंदाजांनी नांगी टाकली. कर्णधार महेंद्रसिंग धोनीने अर्धशतक झळकावून डाव सावरण्याचा प्रयत्न केला, मात्र वेगवान गोलंदाज स्टिवन फिनने धोनीला ५२ धावांवर झेलबाद करीत भारताचा डाव ३१६ धावांवरच गुंडाळला.
आज सकाळच्या सत्रात शेवटच्या फळीतील भारतीय खेळाडूंना अवघ्या ४३ धावांची भर घालता आली. झहीर खानला सहा धावांवर आणि इशांत शर्मा फक्त मैदानावर हजेरी लावून तंबूत परतले. इंग्लंडच्या माँटी पानेसरने पुन्हा एकदा कमाल दाखवत ४० षटकांमध्ये ९० धावा देत चार बळी, जेम्स अँडरसनने ८९ धावांच्या बदल्यात ३ बळी आणि स्वान व फिनने प्रत्येकी एक बळी घेतला. भारताचा सलामीवीर गौतम गंभीर, सचिन तेंडुलकर आणि काही अंशी महेंद्रसिंग ढोणीचा अपवाद वगळता भारताच्या एकाही फलंदाजाला पहिल्या डावात ईडन गार्डनवर आपली चमक दाखवता आली नाही.


विविध व्याधींवर पिंपळी
पोटाचे विकार - पिंपळी चूर्ण गुणकारी
पिंपळीचे औषधात अनेक उपयोग आहेत. पण विशेषत: दमा, खोकला व सर्व प्रकारचे वातविकार व कफरोग यांवर अत्यंत गुणकारी आहे. कफयुक्त खोकल्यावर पिंपळीचे चूर्ण तूप व मध द्यावे. मात्र ते सर्व विषम प्रमाणात द्यावे म्हणजे आराम वाटतो. जेवण झाल्यावर पोट जड वाटणे अथवा पोटास तडस लागत असेल व अन्नपचन होत नसेल, तर जेवणानंतर पिंपळीचे चूर्ण मधाशी खावे. तसेच पोटात वात धरुन शूल होत असेल, तर पिंपळीचे चूर्ण सैंधव, आल्याचा रस व थोडा मध यातून दिल्याने दुखने थांबते. भुक अजिबात लागत नसेल व बारीक ताप असेल तसेच तोंड बेचव असून मळमळ , तोंडाला पाणी सुटणे इत्यादी लक्षणे होत असतील तर नुसते पिंप्ळीचे चूर्ण गुळाबरोबर घेतल्याने हे विकार कमी होतात. पिंपळीचे चूर्ण नुसते न घेता त्याबरोबर सुंठीचे चूर्णही थोडेसे घेतल्यास लवकर गुण येण्यास मदत होते. दमा, खोकला, ह्र्दयाचे विकार, कावीळ, पांडुरोग इत्यादी रोगही या उपायाने बरे होतात. पिंपाळीचे चूर्णाचे दुप्पट गुळ घ्यावा असे वैदक शास्त्रात सांगितले आहे.
मध व पिंपळीने चरबी कमी होते
दात दुखणे, हालणे, ठणका लागणे इत्यादीसाठी पिंपळी, जिरे, व सैंधव यांचे वस्त्रगाळ चूर्ण करुन दांताच्या मुळाशी घासल्याने त्या तक्रारी कमी होतात. शरीरात स्थूलता फार वाढली असेल तर पिंपळीचे चूर्ण सतत काही दिवस मधाबरोबर घेतल्याने शरीरातील चरबी कमी होते व त्यापासून होणारा रोग बरे होतात.
चौसष्टी पिंपळीने दमा बरा होतो
पिंपळाचा उपयोग अनेक रोगांवर होतो. याशिवाय तिचे काही विशेष प्रयोगही शस्त्रांत सांगितले आहेत. त्यापैकी चौसष्टी पिंपळी, वर्धमान पिंपळी, पाचक पिंपळी इत्यादी काही होत. नुसत्या पिंपळीचा सतत चौसष्ट दिवस अहोरात्र खल करतात. तिलाच चौसष्टई पिंपळी म्हणतात. ती अतिशय तीव्र, उष्ण, अतिसुक्ष्म व तीव्र असते. म्हणून ती फक्त मुगाच्या डाळीइतकी तूपमध किंवा मध साखर अथवा वासावलेहातून दोन वेळा घेतल्याने अति जुनाट दम्याचा विकारही बरा होतो. तसेस पडसे, खोकला, अग्निमांद्य, अनिमिया, जीर्णज्वर, ह्रुदयाची अशक्तता इत्यांदीवर फार गुनकारी आहे. चौसष्ट दिवसांऐवजी फक्त चौसष्ट प्रहरच खल करतात. तिलाही चौसष्टी पिंपळीच म्हणतात. पण ती जरा सौम्य आहे. पण इतके असुनही उष्ण्ता वाढल्यास गेण्याचे बंद करुन तुप व दूध पुष्कळ प्रमाणात घेतल्याने पित्त कमी होते. फारच उष्णप्रक्रुतीच्या माणसांनी मात्र पिंपळीचा उपयोग जपूनच करीत जावा.
वर्धमान पिंपळीने अशक्तता जाते
गाईचे दूध चार तोळे, पाणी सोळा तोळे घेऊन त्यात तीन पिंपळ्या घालून सर्व एकत्र करून कल्हईच्या भांड्यात आटवावे. पाणी आटले म्हणजे त्यात खडीसाखर घालून त्यातील पिंपळ्या चावुन खाऊन ते दूध प्यावे किंवा थंड-उष्ण या प्रकृतिभेदानुसार पिंपळ्या खाव्यात किंवा त्या काढून टाकुन, नुसते दुध प्यावे. याप्रमाणे रोज एक पिंपळी याप्रमाणे सात दिवस वाढवीत न्यावे व पुन्हा सात दिवस रोज एक पिंपळी कमी करीत आणावी. यासव वर्धमान पिंपळी म्हणतात. यात पिंपळीचे प्रमाण व ती वाढविण्याचे दिवस यात बरेच प्रकार आहेत. पण सर्वसाधारणपणे वरील प्रमाणे घेतल्यास जरा उष्ण प्रकृतीसही मानवण्यास सोईचे होते. हिच्या सेवनाने जीर्ण ज्वर, पांडुरोग, गुल्म, उदर, अग्निमांद्य, खोकला, अशक्तता व वातरोग दूर होतात. प्रमेह रोगावरही ही गुणकारी.
अजीर्णावर घ्यावयाच्या पिंपळ्या
बरेच दिवसांचा अजीर्णाचा उपद्रव असेल तर पिंपळ्या लिंबाच्या रसात भिजत घालून त्यात सैंदवाचे चूर्ण घालावे. दोन-चार दिवस भिजल्यावर सुकवून ठेवाव्यात व त्यातून दोन तीन नित्य जेवणावर किंवा जास्त त्रास होईल तेव्हा चावून खाव्यात म्हणजे तोंडात रुचि घेऊन पचनास मदत होते.
पिंपळमुळाचे पाण्याने नारू जातो
पिंपळीचे गुणाप्रमाणेच पिंपळ मुळाचे गुण आहेत. पण त्यात काही विशेष गुण आएह्त. ते म्हणजे झोप येत नसेल तर पिंपळ मुळांचे चूर्ण गुळाबरोबर रात्री अथवा संध्याकाळी घ्यावे. म्हणजे झोप येते. तसेच ओकारीवर पिंपळमूळाचे वस्त्रगाळ चूर्ण करून त्यात त्याच्या बरोबरीने सुंठीचे चूर्ण घालुन त्यातून साधरणतः एक मासा दरवेळी मधातून चाटावे. म्हणजे ओकारी कमी होते.


िण्याकडे वळल्या.
भारतीय वाडमय आणि भारतीय चित्रपट सृष्टीनेसुद्धा प्रणय हा विषय २०व्या शतकात समाजासमोर अधिक मोकळे पणाने माडण्यास सुरवात केली स्वातंत्र्योत्तर काळात व्यक्तिस्वातंत्र्य विषयक कायद्याचे पाठबळही मिळत गेले.
१९६०च्या दशकानंतर पाश्चात्य विचारसरणीचा हळूहळू परिणाम समाजजीवनावर होऊन अधिक मोकळेपणा येत असल्याचे आढळून येते.तर स्वतःस संस्कृती रक्षक म्हणवणाऱ्यांकडून पाश्चिमात्यिकरणाच्या विरोधाच्या निमित्ताने व्हॅलेन्टाईन्स डे विरोधही होतो,त्या एवजी वसंत पंचमीस प्रणयदिन म्हणून साजरा करावा असे त्यांचे आवाहन असते .दुसरीकडे दिग्दर्षक अमोल पालेकर आणि वंदना खरे,...,... नी मराठी चित्रपट आणि रंगभूमीवरील प्रणय विषय अधिक मुक्तपणे हाताळण्यास आरंभ केला असे आढळते.
आदर्श प्रणय कसा असावा[संपादन]
प्रणय विश्वात सुन्दर विचार असावेत, विकार असू नये.मिलनाबद्दल मनाची हूर हूर असावी, हवस नसावी.सयंत असावा, आवेग नको .उदात्तता हवी प्रेमऊन्माद नको.असावे सयंमी अनिर्बंध वासना नको.
मनाचा/ देहाचा प्रणय हवा पण बलाचा प्रयोग नसावा.मनाची तृप्तिहवी, वख वख नको .हळुवार अलवर स्पर्ष हवा,पाशवी आंदोलने नको.गारवा हवा , चटका नको.शृंगार हवा भावानाचा आधिकार नसावा देहाचा.
ऊद्वेग नको आवेश नको.स्वैराचार तर नकोच नको काळजीपरस्परांची घेतली जावी .समांतर दोघा कडून दोघाना सुख दिले जावे.[२]
लावणी सारख्या माध्यमातील मर्यादित स्वरूपातील उशृंखल कामूकता आणि प्रणयचेष्टेतील खेळकरपणा प्रणयभावनेचा आस्वाद आणि आनंद घेण्यास उपयूक्त मानली जाते.
बंधने[संपादन]
प्रणयाच्या अभिव्य्क्तीला सहसा दोन किंवा मर्यादित व्यक्तीपुरती मर्यादित असते तरीसुद्धा बऱ्याचदा नैतीक मुल्ये आणि कायद्याच्या बंधनांचा स्विकार करावा लागतो. बऱ्याचदा विवाहसंस्था,कुटूंब,समाज,क्लास-वर्ण-जाती-धर्म आणि शासन व्यवस्थासुद्धा प्रणयाच्या अभिव्यक्तीतील अडसर बनू पहातात/असतात.
ब्रह्मचर्य,संन्यास,वैराग्य,विरक्ति,समर्पण,त्याग या स्व-स्विकृत, किंवा लादल्या गेलेल्या अपेक्षा आणि बंधनातून बंधनांची निर्मिती होते.
उपरोल्लेखित काही बंधनांबाबत औचित्याचा मुद्दे उपस्थित केले जातात. मुलभूत अधिकार आणि व्यक्तिस्वातंत्र्य ,स्त्रिवादी चळवळीने प्रणयाच्या अभिव्यक्तीवरील बंधनांबाबत वेळोवेळी प्रश्नचिन्हे उभीकरून चळ्वळी केलेल्या आढळतात.
विद्यार्थी जीवन आणि पौगंडावस्था[संपादन]
पौगंडावस्थेतून जाणाऱ्या नव तरूण तरूणींना केवळ नैसर्गीक शारिरीक आकर्षणाची वस्तुस्थिती स्वाभावीक मोकळेपणाने स्विकारतानाच, शारिरीक आकर्षण म्हणजे प्रेम नव्हे याची जाणीव लैंगिक शिक्षणाच्या माध्यमातून दिली जाणे अपेक्षीत असते.प्रितीच्या उत्कट भावना जपतानाच अभ्यासातून लक्ष विचलीत होणार नाही याची काळजी विद्यार्थी जीवनात घावी असा सल्ला दिला जातो.
सौंदर्य आणि प्रणय[संपादन]
साहीत्य आणि प्रणय[संपादन]
विवाह संकल्पनेची माहिती विविध कथा आणि गोष्टींच्या माध्य्मातून बाल वाङमयाच्या माध्यमाने होते. कुमार वयात भारतीय धार्मिक साहीत्यातील कथातून अप्रत्यक्षपणे प्रणयकथांशी परिचय होत जातो.
मराठी काव्य कथा कांदबऱ्याच्या माध्यमातून विपूलप्रमाणात प्रणयविषयक लेखन होत आकले आहे.चंद्रकांत काकोडकर, ना.सी.फडके, सुहास शिरवळकर, बा.सी.मर्ढेकर इत्यादींच्या मराठी प्रणय साहित्याला लोकप्रियता लाभली. मेनका, अप्सरा, इत्यादी मासिकांनी प्रणयकथांना प्रसिद्धी दिली.
विवीध कला आणि प्रणय[संपादन]
गीत,संगीत,काव्य,नृत्य,गायन,काव्य,लालीत्य,नाट्य,चित्र,छायाचित्रण,चित्रपट अशा विविध अशा विविध कलामाध्यमांच्या निर्मिती किंवा आस्वादानेसुद्धा प्रणयाची अभिव्यक्त होत असतो.
शृंगार हा याचा मुख्यरस मानला गेला असलातरी बऱ्याचदा इतर नवरसांचे सानिध्यसुद्धा असते.
काही वेळा कलांप्रमाणेच क्रिडा खेळ आणि व्यायामांचे प्रकारही प्रणयास सहाय्यभूत होऊ शकतात.
चित्रपट, दृकश्राव्य माध्यमे आणि प्रणयदृश्ये[संपादन]
चित्रपट हे कलेचे नवीनतम पण प्रभावी माध्यम समजले जाते.त्यात इअतर नवरसांसोबतच भारतीय चित्रसृष्टीच्यापरिपेक्षात शृंगाररस आणि प्रणयदृश्यांवर बराच भर असतो.
वैवाहीक जीवन आणि प्रणय[संपादन]
वैवाहीक जिवनात प्रणय,कामजीवन आणि सृजनाचे अनन्य साधारण महत्त्व आहे.
कामजीवन आणि प्रणय[संपादन]
या विभागाचा म


text:
ुटू द्यावीत आणि नंतर मोठ्या प्रमाणावर लागवड करावी.
वेलाच्या तुकड्यापासून रोपे तयार करणे : मिरीच्या वेलाची छाटणी चालू असताना त्यातून निवडलेले बियाणे रोपवाटिकेत लावून ठेवावे. या तुकड्यांना मुळे फुटल्यानंतर ते कायम ठिकाणी लावले जाते. कायम ठिकाणी लावलेली रोपे रोपवाटिकेत कायम राखली जातात. वेलाचे तुकडे फार लांबून आणलेले असतील तर अगदी थोड्या तुकड्यांना मुळे फुटतात. हे होऊ नये, यासाठी सुरूवातीसाच निवडलेले तुकडे (छाट) ५० मिली जर्मिनेटर + १० लि. पाणी या द्रावणात बुडवूनच लागवड करावी. म्हणजे काड्यांना जारवा फुटून सर्व रोपे यशस्वीरित्या फुटतात.
दाबकलमे करूनसुद्धा मुळे फुटलेल्या वेलाचे तुकडे काढता येतात. ही पद्धत खर्चीक असली तरी फायदेशीर असते. दाबकलमापासून लावलेले वेल लवकर फळे देण्यास सुरुवात करतात.
बियापासून रोपे तयार करणे :मिरीची लागवड बियापासून देखील केली जाते. एप्रिल महिन्यात निवडलेल्या झाडापासून पक्व झालेली मिरीची फळे गोळा केली जातात. गोळा केलेली फळे रात्रभर भिजत ठेवतात. भिजवलेली फळे गाईच्या शेणामध्ये मिसळतात व जोराने घासतात आणि रोपवाटिकेत लावतात. रोपवाटिकेला दररोज पाणी घातले जाते. लागवडीनंतर ३० दिवसांच्या अवधीत बी उगवण्यास सुरुवात होते व पंधरा दिवसात सर्व बियांची उगवण पूर्ण होते. याशिवाय अजून खात्रीशीर उपाय म्हणून बियाणे जर्मिनेटर ३० मिली + १ लि. पाणी या द्रावणात रात्रभर बुडवून नंतर लावल्याने कमी दिवसात १००% उगवण होऊन वाढ झपाट्याने होते. अशा प्रकारे बियांपासून जुलै - ओगस्टमध्ये रोपे लागवडीस तयार होतात. अशा रितीने लागवड केलेली बाग वेगवेगळ्या प्रकारच्या वेलांची असते आणि म्हणून या पद्धतीची शिफारस लागवडीसाठी केली जात नाही.
लागवड : मिरीच्या वेलाच्या आधारासाठी लावलेल्या झाडांच्या उत्तरेला किंवा ईशान्येला मिरीच्या लागवडीसाठी केलेल्या ४५ सेंमी x ४५ सेंमी x ५० सेंमी आकाराचे खड्डे जंगलातील मातीने अर्धवट भरून काढावेत. निवड केलेले वेलाचे तुकडे किंवा मुळे आलेले वेल एका खड्ड्यात ६ ते ७ या प्रमाणात आधारासाठी लावलेल्या झाडांच्या किंवा खांबाच्या भोवताली गोलाकार लावावेत किंवा लागवडीच्या अगोदर सात दिवस निवडक वेलाचे ३ - ४ तुकडे बांबूच्या टोपल्यात लावावे. ते चांगले वाढीस लागल्यावर बांबूची टोपली अलगद बाजूला काढून मातीसकट ३ - ४ रोपे प्रत्येक ठिकाणी लावावीत. रोपे किंवा निवडक वेलांचे तुकडे लावताना त्याबियाण्याची एक ते दोन पेरी जमिनीत गाडली जातील अशी काळजी घ्यावी. फळझाडांची लागवड करून त्याभोवती मातीचा वर्तुळाकार उंचवटा तयार करावा. त्याप्रमाणे मिरीच्या लावलेल्या तुकड्याभोवती मातीचा आधार द्यावा. लागवडीनंतर त्यावर जर्मिनेटर ३० मिली + प्रोटेक्टंट २० ग्रॅमचे १० लि. पाण्यात द्रावण तयार करून प्रत्येकी ३० ते ५० मिलीप्रमाणे द्रावणाचे ड्रेंचिंग (आळवणी) करावे. त्याने मिरीच्या वेलांची वाढ जोमात होत राहते. एक वर्षात वेलची वाढ १२० ते १५० सेमी पर्यंत होते. वेळ वाढत असताना प्रत्येक ३० सेंमी अंतरावर वेल हळूवारपणे आधारावर बांधत जावे. काही देशांमध्ये १२ ते १८ महिन्यानंतर पानावेलीची ज्याप्रमाणे उतरण (Lowering) करतात, त्याप्रमाणे मिरीच्या वेलांची उतरण करण्याची प्रथा आहे. उतरण ही आधारासाठी लावलेल्या झाडाजवळच गोलाकार गुंडाळी करून केली जाते. वेलाची उतरण केल्याने वेलांना अधिक प्रमाणात मुळे फुटून नवीन धुमारे मोठ्या प्रमाणात फुटतात. त्यामुळे मिरीच्या उत्पादनात वाढ होते. असे काही प्रयोगांती आढळून आले आहे. अशी उतरण - पद्धत कर्नाटक राज्यात अवलंबिली जात नाही.
आंतरमशागत : मिरीच्या वेलाची वाद साधारण ९० सें.मी. उंच होईपर्यंत त्याला कसल्याही प्रकारच्या फांद्या फुटू देत नाहीत. वेलांना फुटलेल्या आडव्या फांद्या साधारणत: जोराचा मान्सून पाऊस उतरल्यावर म्हणजे जून महिन्यानंतर काढल्या जातात. दरवर्षी मिरीच्या वेलाची वाढ साधारण: १५० सेमी इतकी होते. वर वर्णन केल्याप्रमाणे मिरीचे वेल प्रत्येक ३० सेमी अंतरावर आधाराने हळूवार बांधावेत. लागवडीनंतर साधारणत: ४ वर्षांची मिरीच्या वेलांना बहर येण्यास सुरुवात होते. मिरीच्या फळांची काढणी झाल्यावर सहसा एप्रिल महिन्यात वेलांन


text:
सटाणा : तरसाळी फाट्याजवळ भीषण अपघात; जि. प. शिक्षकाचा जागीच मृत्यू | Deshdoot
Web Editor July 11, 2019 9:04 pm
विंचूर-प्रकाशा महामार्गावरील तरसाळी फाट्याजवळ रात्री आठ वाजेच्या सुमारास झालेल्या अपघातात जिल्हा परिषद शिक्षकाचा जागीच मृत्यू झाला आहे. मोपेड आणि दोन ट्रक यांच्यात हा अपघात झाल्याने काही काळ याठिकाणी वाहतूक खोळंबली होती.
अपघातात ठार झालेल्या शिक्षकाचे नाव पोपट नामदेव निकम असे असून ते तालुक्यातील भंडारपाडा येथील रहिवाशी असल्याचे समजते. निकम हे दर्हाने (ता. बागलाण) येथील नंदनवन या जिल्हा परिषद शाळेतून आपल्या मुळ गावी मोपेड दुचाकीने निघाले होते.
रात्री आठ वाजेच्या सुमारास ते तरसाळी फाटा येथून जात असताना ट्रक आणि दुचाकी यांच्यात अपघात झाला. अपघातात निकम रस्त्यावर दुचाकीसह कोसळले. तोच पाठीमागून येणारा ट्रक त्यांच्या अंगावरून गेला. या घटनेत निकम यांचा जागीच मृत्यू झाला.
घटनास्थळी सटाणा पोलीस स्टेशनचे अधिकारी आणि कर्मचारी दाखल झाले असून अपघातग्रस्त वाहने रस्त्यावरून बाजूला करून वाहतूक पूर्ववत करण्यात आली आहे. सटाणा पोलीस ठाण्यात गुन्हा नोंदविण्याचे काम सुरु आहे.